تحلیل کیفی رابطه ایمان و عمل در تحقق رستگاری از منظر قرآن و نهج البلاغه

ایمان نقطه آغازین سیر معنوی انسان و بنیان رستگاری او است؛ اما فرایند حرکت از ایمان ابتدایی تا رسیدن به مراتب عالی کمال و سعادت، با چالش های معرفتی و عملی متعددی همراه و مواجه است. این تحقیق در پی آن است که نسبت و رابطه ایمان و عمل بر اساس آیات قرآن کریم و گزیده هایی از نهج البلاغه، بررسی کند و شرایط منجر شدن یک باور قلبی را به رستگاری انسان نشان دهد. سوال اصلی تحقیق این است که راه رسیدن به رستگاری از منظر قرآن و نهج البلاغه چیست؛ ایمان یا عمل یا هر دو، با چه شرایطی؟ روش تحقیق در این نوشتار، تحلیل محتوا از نوع کیفی با استفاده از منابع کتابخانه ای است. یافته ها نشان می دهد که ایمان وقتی به سعادت و رستگاری انسان می انجامد که با تبعیت آگاهانه از آموزه های دینی همراه باشد. قرآن و نهج البلاغه این آموزه ها و راه های تبعیت از آن ها را برای مومنین نمایانده است. ایمان از منظر قرآن و نهج البلاغه از سنخ باور است؛ اما باوری که باید به گونه ای جان و دل رسوخ کند که باعث التزام عملی مومن به لوازم آن شود.

کلیدواژه ها:

رابطه ایمان و عمل ، مصداق رستگاری ، کمال معنوی ، عوامل رستگاری ، قرآن و نهج البلاغه