سنجش ریسک در زنجیره تامین شرکتهای صنایع غذایی در استان تهران

در سالهای اخیر با افزایش پیچیدگی سطح عدم اطمینان نیز افزایش یافته؛ از این رو مدیریت ریسک زنجیره تامین یکی از موضوع هایی است که موردتوجه سازمانها قرار گرفته است. پژوهش حاضر با هدف سنجش ریسکها در زنجیره تامین و سنجش ریسک در زنجیره تامین شرکتهای صنایع غذایی استان تهران است. متدولوژی مناسب برای این امر روش تحقیق پیمایشی با رویکرد کمی می باشد. بر اساس موضوع پژوهش، فرضیه و اهداف ویژه مطرح و پس از گردآوری اطلاعات و ساختن چارچوب نظری فرضیات مورد آزمون قرار گرفتند. در این پژوهش تمامی شرکتهای وابسته به صنعت غذایی استان تهران که بالغ بر ۲۰۴ شرکت می باشند، به عنوان جامعه آماری این پژوهش است. ابزار مناسب گردآوری اطلاعات جهت انجام کار تحقیقی پیمایشی کمی با تمرکز بر روابط موجود بین متغیرها پرسشنامه است. در نهایت با استفاده از تحلیل رگرسیون فرضیات مورد بررسی آزمون شدند و ارتباطات بین این محرک ایجادکننده آسیب پذیری و ریسک ها با توجه به نتایج تحلیل ها شناسایی شدند. با در نظر گرفتن نتایج حاصل از تحلیل آماری، فرضیه مبنی بر وجود ارتباط بین محرک آسیب پذیری و ریسک زنجیره تامین تایید می شود. نتایج حاصل به این معنا است که در صورتی که زنجیره تامین دارای ویژگی خاصی باشند، آنگاه با احتمال بیشتری ممکن است با ریسک های زنجیره مواجه شده و نیز شدت زیان حاصل در صورت مواجهه با ریسک بیشتر خواهد بود؛ لذا مدیران در جهت مدیریت ریسک مناسب در زنجیره تامین می بایست به این نکته توجه کنند که تعداد زیاد اعضای زنجیره تامین، تنوع محصولات، بهره گیری از سیاست های تولید انعطاف ناپذیر، تغییرات بسیار در تمرکز بر روی کارایی به جای جنبه های امنیتی، وابستگی به مشتری، وابستگی به تامین کننده، تمرکز بر تامین کننده تک منبعی بودن و جهانی شدن هر کدام می توانند زنجیره تامین را آسیب پذیرتر سازند. سپس با انجام یک تحلیل سود زیان، مزایای برخورداری از این ویژگی ها و زیان احتمالی حاصل از آنها در صورت رخداد اختلال، مدیران به شکلی آگاهانه تصمیمی مبنی بر حفظ این ویژگی ها و یا تغییر آنها اتخاذ کنند.

کلیدواژه ها:

سنجش ، ریسک زنجیره تامین ، شرکتهای صنایع غذایی استان تهران