مدل یابی اختلالات رفتاری بر اساس سبک های فرزند پروری والدین با نقش میانجی خودکارآمدی کودکان دختر شهر شهرکرد

این پژوهش با هدف مدل یابی اختلالات رفتاری بر اساس سبک های فرزند پروری والدین با نقش میانجی خودکارآمدی کودکان دختر شهر شهرکرد به مرحله ی اجرا درآمد. جامعه ی آماری این پژوهش شامل کلیه ی کودکان دختر ۷ تا ۱۰ سال شهر شهرکرد بود (N=۱۰۰۰۰) که از بین آن ها ۳۸۴ نفر به روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای بعنوان نمونه انتخاب شدند و پرسشنامه های پژوهش شامل اختلالات رفتاری راتر کودکان(فرم والدین)، خودکارآمدی کودکان و نوجوانان(SEQ-C)، موریس (۲۰۰۱) و شیوه های فرزند پروری بامریند (۱۹۷۳)، را تکمیل کردند. داده ها از طریق روش های آماری کولوموگرانف اسمیرانف، ضریب همبستگی پیرسون، مدل یابی معادلات ساختاری(تحلیل مسیر) و برای بررسی نقش متغیرهای میانجی از آزمون بوت استراپ در دستور کامپیوتری پریچر و هیز (۲۰۰۸) استفاده شد. نتایج نشان داد که مدل اختلالات رفتاری بر اساس سبک های فرزند پروری والدین با نقش میانجی خودکارآمدی کودکان شهر شهرکرد از برازش مطلوبی برخوردار است. بدین معنا که اختلالات رفتاری کودکان با نقش میانجی خودکارآمدی آنان می تواند از سبک های فرزندپروری والدین تاثیر بپذیرد.

کلیدواژه ها:

اختلالات رفتاری ، سبک های فرزندپروری ، خودکارآمدی ، کودکان