راهبردهای سیاستگذاری برای حفاظت از میراث فرهنگی در رسانه ها

این پژوهش با هدف شناسایی و تبیین راهبردهای سیاستگذاری برای حفاظت از میراث فرهنگی در رسانه ها انجام شده است. مطالعه حاضر در قالب مرور نظام مند، به بررسی منابع علمی منتشر شده طی سال های ۱۳۹۰ تا ۱۴۰۴ (۲۰۱۳-۲۰۲۵) پرداخته و از میان ۸۵ منبع شناسایی شده، ۲۵ منبع مرتبط را مورد تحلیل عمیق قرار داده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که تلاقی فناوری، فرهنگ و حکمرانی در عصر رسانه های نوین، فرصت ها و چالش های متعددی را پیش روی متولیان میراث فرهنگی قرار داده است. چارچوب های نظری متعددی از جمله نظریه استعمارزدایی از میراث فرهنگی، نظریه گفتمان میراث، نظریه حفاظت مشارکتی، نظریه شکاف دیجیتالی و نظریه حکمرانی رسانه ای، درک عمیق تری از این پیچیدگی ها ارائه می دهند. بر اساس تحلیل های انجام شده، شش راهبرد اصلی سیاستگذاری شامل: ادغام سیاست های فرهنگی و رسانه ای، ایجاد چارچوب های قانونی مناسب، بهره گیری از ظرفیت های رسانه های نوین برای مستندسازی، توسعه اکوسیستم های دیجیتال مشارکتی، مدیریت میراث سمعی و بصری، و به کارگیری فناوری های نوظهور مانند بلاک چین و هوش مصنوعی شناسایی شده اند. نتایج نشان می دهد که سیاستگذاری موثر در این حوزه نیازمند رویکردی انعطاف پذیر، پویا و مبتنی بر همکاری میان سطوح مختلف حکمرانی است تا ضمن بهره برداری از فرصت های نوآوری دیجیتال، اصالت میراث فرهنگی حفظ شده و دسترسی عادلانه و فراگیر به آن تضمین گردد. این پژوهش پیشنهاد می کند که مدل های مشارکتی و فراگیر در حکمرانی میراث فرهنگی می تواند به حفظ این منابع ارزشمند برای نسل های آینده کمک کند.

کلیدواژه ها:

میراث فرهنگی ، سیاستگذاری رسانه ای ، سیاستگذاری رسانه ای برای حفاظت از میراث فرهنگی