تاثیر نقش میانجی مخارج تحقیق و توسعه بر ارتباط بین مالکیت مدیریتی و بحران مالی

هدف پژوهش حاضر، تاثیر نقش میانجی مخارج تحقیق و توسعه بر ارتباط بین مالکیت مدیریتی و بحران مالی در شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران می باشد. پژوهش حاضر از منظر نتیجه اجرای آن یک پژوهش کاربردی، از منظر هدف اجرا یک پژوهش تحلیلی (به روش همبستگی)، از منظر منطق اجرا یک پژوهش قیاسی- استقرایی و از منظر بعد زمانی، یک پژوهش طولی (پس رویدادی) است. نتایج نشان داد که بین مالکیت مدیریتی و بحران مالی رابطه معکوس و معناداری وجود دارد. همچنین نقش متغیر میانجی مخارج تحقیق و توسعه در این پژوهش با توجه به آزمون سوبل معنادار نبوده است. و فرض عدم وجود متغیر میانجی مخارج تحقیق و توسعه در ارتباط بین مالکیت مدیریتی و بحران مالی پذیرفته می شود. در تحلیل کلی نتایج می توان گفت بر اساس نظریه همگرایی منافع با افزایش میزان مالکیت مدیریتی، منافع مدیران با منافع سهامداران همسویی بیشتری می یابد. از این رو مالکیت مدیریتی به عنوان ساز و کار مهمی جهت محدود ساختن رفتار فرصت طلبانه مدیران در نظر گرفته می شود. که در نهایت باکاهش هزینه های نمایندگی، عملکرد و ارزش شرکت افزایش و خطر بحران مالی کاهش خواهد یافت.

کلیدواژه ها:

بحران مالی ، مالکیت مدیریتی ، مخارج تحقیق و توسعه