مقایسه اثر تمرینات پلایومتریک شتابی، مقاومتی و معمولی بر عملکرد توان تکواندوکاران

هدف این پژوهش مقایسه اثر تمرینات پلایومتریک شتابی، مقاومتی و معمولی بر عملکرد توان تکواندوکاران دختر بود. پژوهش حاضر از نوع نیمه تجربی و از نوع پیش آزمون پس آزمون بود. ۳۰ نفر از تکواندوکاران دختر شهرستان بندرامام خمینی به روش نمونه گیری هدفمند و در دسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفی به سه گروه ۱۰ نفر (تمرینات پلایومتریک شتابی، مقاومتی و معمولی) تقسیم شدند. هر دو گروه ۳ روز در هفته به انجام تمرینات (در کل ۱۲ جلسه تمرینی در مدت ۴ هفته) پرداختند که هر جلسه تمرینی شامل ۱۰ دقیقه گرم کردن و ۵ دقیقه سرد کردن بود. برنامه تمرینی طراحی شده برای هر ۴ هفته، هر سه گروه به صورت متوسط ۳۰ تا ۴۰ دقیقه در هر جلسه تمرین می کرد. برای تجزیه وتحلیل داده ها از آزمون تی زوجی و آزمون تحلیل کوواریانس برای تغییرات بین و درون گروهی استفاده شد. یافته ها نشان داد ۴ هفته تمرینات پلایومتریک شتابی، مقاومتی و معمولی بر عملکرد توان دختران تکواندوکار تاثیر داشت و عملکرد توان آنان در پس آزمون نسبت به پیش آزمون بهبود یافت. ولی بین سه گروه تمرینی پلایومتریک شتابی، مقاومتی و معمولی تفاوت معناداری وجود نداشت.

کلیدواژه ها:

تمرینات پلایومتریک ، عملکرد توان ، پلایومتریک شتابی ، تکواندو