مقایسه اثر بخشی درمان مبتنی بر ذهن آگاهی و درمان شناختی هیجان مدار بر کنترل فکر بیماران خودایمن

هدف پژوهش حاضر مقایسه اثر بخشی درمان مبتنی بر ذهن آگاهی و درمان شناختی هیجان مدار بر کنترل فکر بیماران خودایمن بود. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل ناهمسان بود که به طور مقطعی در سال ۱۳۹۹-۱۳۹۸ انجام شد. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه بیماران خودایمن شهر تهران بود که در سال ۱۳۹۸ به مراکز درمانی شهر تهران مراجعه کرده بودند. برای انتخاب نمونه این پژوهش از روش نمونه گیری تصادفی در دسترس استفاده شد. حجم نمونه شامل ۴۵ نفر از بیماران خودایمن شهر تهران بود که به دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل تقسیم شدند که در هر گروه ۱۵ نفر به صورت تصادفی جایگزین گردید. پروتکل درمان مبتنی بر ذهن آگاهی کاباتزین (۱۹۹۰) در ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای و پروتکل درمان شناختی هیجان مدار گراس (۲۰۰۷) در ۷ جلسه ۹۰ دقیقه ای اجرا گردید. برای گروه کنترل هیچ گونه آموزش و درمانی انجام نشد. به منظور گردآوری داده ها از پرسشنامه کنترل فکر ولز و دیویس (۱۹۹۴) استفاده شد. داده های پژوهش با استفاده از آزمون های تحلیل کوواریانس چند متغیری (مانکووا)، تحلیل کوواریانس تک متغیری (آنکووا) و آزمون تعقیبی بنفرونی، به وسیله نرم افزار ۲۳-SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد که دو روش درمان مبتنی بر ذهن آگاهی و درمان شناختی هیجان مدار تاثیر معناداری بر کنترل فکر بیماران خودایمن داشته اند (۰/۰۱>P). اما بین اثر بخشی دو روش درمان مبتنی بر ذهن آگاهی و درمان شناختی هیجان مدار بر کنترل فکر بیماران خودایمن تفاوت معناداری وجود نداشت (۰۱