پیش بینی انگیزش پیشرفت و پیشرفت تحصیلی بر اساس سبک فرزندپروری والدین در نوجوانان پسر مقطع متوسطه اول شهر اصفهان

مسائل مربوط به انگیزش پیشرفت و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان در مراکز تحصیلی اهمیت بسزایی دارند لذا به نظر میرسد خانواده ضروری که از عوامل مربوط به پیشرفت فرزندان آگاه باشند بنابراین تحقیق حاضر با هدف پیش بینی انگیزش پیشرفت و پیشرفت تحصیلی براساس سبک فرزند پروری در نوجوانان مقطع متوسطه اول شهر اصفهان انجام شده است. روش تحقیق مورد استفاده در این پژوهش توصیفی- همبستگی میباشد جامعه آماری کلیه نوجوانان پسر مقطع متوسطه اول شهر اصفهان باشد که از بین آنها با توجه به جدول حجم نمونه کرجسی و مورگان ۳۸۱ نفر به صورت تصادفی خوشه ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری اطلاعات ، پرسشنامههای استاندارد شیوههای فرزندپروری بامریند (۱۹۷۱)، انگیزش تحصیلی هارتر (۱۹۸۱) و پرسشنامه انگیزه ی پیشرفت هرمنس (۱۹۸۸) میباشد برای سنجش بردازش مدل از آزمون همبستگی پیرسون و آزمون رگرسیون چندگانه استفاده شد. نتایج به دست آمده از آزمون رگرسیون نشان داد که سبک فرزند پروری سهل گیر (۰/۲۷۲ - =B) و سبک فرزند پروری مقتدرانه (۰/۵۱۹ میتواند انگیزش پیشرفت نوجوانان مقطع متوسطه اول شهر اصفهان را پیش بینی کنند ۰/۰۱>P). همچنین نتایج در مورد پیشرفت تحصیلی نشان میدهد که سبک فرزند پروری سهل گیر (۰/۰۹۴ (B) و سبک فرزند پروری مقتدرانه (۰/۶۶۶ =B) میتواند پیشرفت تحصیلی نوجوانان مقطع متوسطه اول شهر اصفهان را پیش بینی کنند (۰/۰۵ > P). لذا به نظر می رسد خانواده و سبکهای فرزند پروری نقش بسزایی در انگیزش پیشرفت و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان داشته باشند.

کلیدواژه ها:

انگیزش پیشرفت ، پیشرفت تحصیلی ، سبک فرزند پروری