تاثیر حرکت متناظر اندام فوقانی و اندام تحتانی بر حداکثر توان مکانیکی سه بعدی مفصل هیپ حین راه رفتن

مقدمه: مفصل لگن و هیپ دارای عضلات کلیدی و مهم در پیشرانی و حرکت رو به جلو در اندام تحتانی است و از سویی نیز نزدیک ترین مفصل اندام تحتانی به اندام فوقانی محسوب می شود و تحلیل و بررسی رفتار بیومکانیکی آن، مخصوصا از منظر توان مکانیکی در حین تغییرات حرکتی اندام فوقانی، در راه رفتن، حائز اهمیت است. بنابراین هدف از پژوهش حاضر، بررسی تاثیر حرکت متناظر اندام فوقانی و اندام تحتانی بر حداکثر توان مکانیکی سه بعدی مفصل هیپ حین راه رفتن بود. روش شناسی: ۳۰ زن سالم با سرعت انتخابی خود در دو وضعیت عادی و وضعیت حرکت همزمان و متناظر اندام فوقانی با اندام تحتانی بر روی مسیر صفحه نیرو و در مقابل دوربین های آنالیز حرکت راه بروند. بر اساس داده های خروجی دستگاه های فوق توان مکانیکی مفصل هیپ پای راست و چپ آزمودنی ها در دو وضعیت برآورد شد و توسط آزمون آماری تی زوجی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج: به جز توان مکانیکی تولیدی هیپ راست و چپ در صفحه ساجیتال و توان مکانیکی جذبی هیپ چپ در صفحه فرونتال، سایر متغیرهای توان مکانیکی هیپ در صفحه سه بعدی تفاوت معناداری نشان ندادند. نتیجه گیری: نوسان بازو به صورت حرکت متناظر با اندام تحتانی در راه رفتن، تاثیر مستقیمی بر توان مکانیکی مفصل هیپ ندارد و اهمیت اصلی در این زمینه وجود این نوسان به دلیل تخلیه نیرو و انرژی وارده از زمین چه به صورت ایجاد حرکت متناظر و چه حرکت غیرمتناظر است.

کلیدواژه ها:

توان مکانیکی ، اندام فوقانی ، هیپ ، راه رفتن