تحلیلی بر نقش سیاست گذاری مجازی بر تاب آوری در فضاهای شهری تهران

شبکه های اجتماعی مجازی در سال های اخیر تبدیل به یکی از رسانه های ارتباطی پرطرفدار در ایران به ویژه در میان نسل جوان شده است. این مسئله پیامدهای زیادی را برای جامعه ایرانی در سطوح مختلف به دنبال داشته است. پژوهش حاضر به دنبال بررسی نقش شبکه های اجتماعی مجازی در تاب آوری اجتماعی دانشجویان بود. روش تحقیق مورد استفاده در این پژوهش نظریه زمینه ای (رویکرد سیستماتیک) بود. مشارکت کنندگان پژوهش افراد متخصص در حوزه رسانه های اجتماعی نوین و تاب آوری اجتماعی بودند که با استفاده از نمونه گیری، هدفمند با ۱۲ نفر از آنان مصاحبه نیمه ساختاریافته انجام شد. تحلیل داده ها در سه مرحله کدگذاری باز، محوری و انتخابی انجام شد. یافته های پژوهش بیانگر این بود که شرایط علی تاثیرگذار بر تاب آوری اجتماعی دانشجویان شامل دو مقوله مصرف مجازی و نمایش مجازی بود. همچنین، شرایط مداخله گر تاب آوری اجتماعی عبارت بودند از دینداری، سرمایه اجتماعی و منابع اقتصادی. ناکارآمدی سیاسی-اقتصادی و سیاست گذاری مجازی دو عامل زمینه ای بودند که بر تاب آوری اجتماعی دانشجویان تاثیر داشتند. متخصصانی که با آن ها مصاحبه انجام شد، چهار راهبرد برای تقویت تاب آوری اجتماعی دانشجویان با تاکید بر نقش شبکه های اجتماعی مجازی ارائه دادند که عبارت بودند از شبکه سازی مجازی، توسعه اقتصادی-سیاسی، توسعه فرهنگی-اجتماعی و توسعه نظام تولید محتوا. تحقق این راهبردها دو پیامد مثبت خواهند داشت: سازگاری اجتماعی و امید به آینده در دانشجویان. در نهایت، « امیدواری و تاب آوری شکننده در فضای شبکه ای» به عنوان مقوله مرکزی این فرآیند به دست آمد.

کلیدواژه ها:

شبکه های اجتماعی مجازی ، تاب آوری اجتماعی ، امید به آینده ، فضای مجازی ، سیاست گذاری مجازی