نقش سیاستگذاری شهری درتبیین مدل مولفه های مطلوبیت کالبدی در مجتمع های مسکونی بلندمرتبه شیراز در راستای حس تعلق

با توجه به رشد فزاینده مجتمع های مسکونی بلندمرتبه در شیراز، طراحی نمای این ساختمان ها بدون توجه به مولفه های مطلوبیت کالبدی و ارتباط آن با حس تعلق ساکنان، منجر به ایجاد فضاهای بی هویت و فاقد شناسه های مکانی شده است. این مسئله باعث تضعیف احساس وابستگی عاطفی ساکنین به محیط زندگی شان گردیده است. هدف پژوهش حاضر دستیابی به نقش سیاست گذاری شهری در ارتباط میان مولفه های مطلوبیت کالبدی در نما مجتمع های مسکونی بلندمرتبه شیراز در راستای حس تعلق است. روش تحقیق کیفی- کمی از نوع پیمایشی(با ابزار پرسشنامه) است. تجزیه و تحلیل داده های پرسشنامه با آزمون تی تست و همبستگی پیرسون انجام پذیرفت. یافته ها نشان داد که از میان عوامل مولفه مطلوبیت کالبدی (خوانایی، انعطاف پذیری و هویتمندی) در کالبد بیرونی مجتمع مسکونی بلندمرتبه مهندسین، مولفه های خوانایی و انعطاف پذیری در وضعیت مطلوبتری نسبت به مولفه هویتمندی هستند. به طور کلی با توجه به آزمون همبستگی مشخص شد که میان مولفه های خوانایی، انعطاف پذیری و هویتمندی مطلوبیت کالبدی و حس تعلق در کالبد بیرونی مجتمع مسکونی همبستگی و ارتباط قوی وجود دارد. این یافته ها به وضوح نشان می دهد که راه برون رفت از «طراحی بر اساس سلیقه معمار و سیسات گذاری و برنامه ریزی های شهری و تاثیراتشان بر نوع طرح کالبد بیرونی مجتمع های مسکونی بلندمرتبه» به سوی «طراحی برای ساکنان» این است که، تقویت حس تعلق در کالبد بیرونی مجتمع های مسکونی (از طریق احجام معنادار و نشانه های هویتی و فرهنگی شهر شیراز) و بهبود وجوه ساختاری و عملکردی نمای مجتمع های مسکونی بلندمرتبه (با استفاده از مولفه های خوانایی، انعطاف پذیری و هویتمندی مطلوبیت کالبدی) به عنوان ارکان اساسی و هم ارز با مولفه های کارکردی در طراحی نما مجتمع های مسکونی بلندمرتبه در نظر گرفته شوند.

کلیدواژه ها:

کلیدواژه ها: سیاست گذاری شهری ، مطلوبیت کالبدی ، نما ، مجتمع مسکونی بلندمرتبه ، شیراز.