رابطه فعالیت بدنی در منزل با خودکارآمدی، اضطراب و کیفیت زندگی دانش آموزان دوره ابتدایی در دوران کرونا

زمینه و هدف: در کشور چین در اواخر سال ۲۰۱۹ ویروس جدیدی از نوع ویروس کرونا کشف شد و در مدت زمان اندکی، این بیماری به یک بیماری همه گیر در جهان تبدیل شد. هدف مطالعه حاضر رابطه فعالیت بدنی در منزل با خودکارآمدی، اضطراب و کیفیت زندگی دانش¬آموزان دوره ابتدایی در دوران کرونا بود. روش¬شناسی پژوهش: این پژوهش از نوع مطالعات نیمه تجربی، همبستگی بود. جامعه آماری مطالعه حاضر را کلیه دانش آموزان دوره دوم ابتدایی شهر کلاله (۲۸۰۰=n) تشکیل دادند که به صورت تصادفی-خوشه¬ای طبق جدول مورگان تعداد ۳۱۳ نفر شامل ۱۹۰ دانش¬آموز پسر و ۱۲۳ دانش¬آموز دختر که در سال تحصیلی ۱۴۰۱-۱۴۰۰ در مدارس ابتدایی مشغول به تحصیل بوده¬اند انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده¬ها پرسشنامه اضطراب بیماری کودکان علی¬پور و همکاران (۱۳۹۸)، پرسشنامه خودکارآمدی کودکان و نوجوانان (SEQ-C) (۲۰۰۱) و پرسشنامه فعالیت بدنی رز، لارکین و هندس و همکاران (۲۰۰۹) و پرسشنامه کیفیت زندگی (۱۳۹۹) بود. یافته¬ها: نتایج نشان داد، بین فعالیت بدنی با خود کارآمدی و اضطراب در سطح خطای ۵ درصد رابطه معناداری وجود ندارد؛ اما بین فعالیت بدنی و کیفیت زندگی در سطح خطای ۵ درصد رابطه مثبت و معنادار وجود دارد (۰.۲۶۶=r ). نتیجه گیری: با توجه به نتایج حاصل از این تحقیق می¬توان بیان کرد که فعالیت بدنی در منزل در دوران کرونا تا مقدار زیادی باعث کاهش اضطراب، استرس و خودکارآمدی می¬شود.

کلیدواژه ها:

فعالیت بدنی ، اضطراب ، کیفیت زندگی ، خودکارآمدی ، ویروس کرونا.