تغییرات VEGF و HIF- α۱ در بافت قلب موش های صحرایی ماده سالمند به دنبال هشت هفته تمرین تناوبی شدید و مصرف جنستئین

مقدمه: اگرچه نقش تمرین و آنتی اکسیدان ها بر بهبود عملکرد قلب گزارش شده است. اما اثر همزمان آنها هنوز به خوبی شناخته نشده است. بنابراین مطالعه حاضر با هدف تغییرات VEGF و HIF- α۱ در بافت قلب موش های صحرایی ماده سالمند به دنبال هشت هفته تمرین تناوبی شدید و مصرف جنستئین انجام شد.

روش ها: در این مطالعه تجربی ۳۰ سر موش صحرایی ماده ۱۸-۲۴ ماهه نژاد اسپراگ داولی انتخاب و به گروه های (۱) HIIT، (۲) جنستئین، (۳) HIIT+مصرف جنستئین، (۴) کنترل سالم و (۵) شم تقسیم شدند. در مدت ۸ هفته گروه های ۲ و ۳ روزانه mg/kg ۶۰ جنستئین حل شده در DMSO و همچنین گروه ۵ روزانه mg/kg ۶۰ DMSO به صورت داخل صفاقی دریافت کردند. گروه های ۱ و ۳ به میزان ۳ جلسه در هفته روی نوارگردان دویدند. جهت تجزیه و تحلیل یافته ها از آزمون های آماری آنالیز واریانس یک طرفه همراه با آزمون تعقیبی توکی استفاده شد (۰۵/۰>P).

نتایج: بیان VEGF و HIF-۱α قلبی در گروه HIIT نسبت به گروه کنترل افزایش یافت (۰۵/۰>P). همچنین در گروه HIIT+جنستئین مقادیر VEGF بیشتر از گروه کنترل بود (۰۵/۰>P). همچنین در گروه HIIT مقادیر VEGF و HIF-۱α قلبی بیشتر از گروه ترکیب تمرین + جنستئین بود (۰۵/۰>P).

نتیجه گیری: به نظر می رسد تمرین تناوبی شدید دارای اثرات آنژیوژنیک است اما جنستئین با دوز مطالعه حاضر منجر به تعدیل آنژیوژنز ناشی از ورزش می شود.

کلیدواژه ها:

تمرین ، جنستئین ، آنژیوژنز ، قلب ، سالمندی