نقش اعتیاد به فضای مجازی بر ابرازگری هیجانی پرخاشگری رابطه ای و خوداثرمندی دانش آموزان متوسطه دوم

این پژوهش با هدف نقش اعتیاد به فضای مجازی بر ابرازگری هیجانی، پرخاشگری رابطه ای و خوداثرمندی دانش آموزان متوسطه دوم انجام شد. پژوهش از نوع همبستگی با رویکرد رگرسیون و جامعه آماری شامل دانش آموزان دختر متوسطه دوم مدارس دولتی ناحیه دوم شهر اراک سال (۱۴۰۳-۱۴۰۴) است. نمونه گیری به روش خوشه ای انجام شد و با استفاده از جدول مورگان، حجم نمونه ۳۲۲ نفر تعیین شد. ابزارهای پژوهش شامل چهار پرسشنامه استاندارد ابراز هیجان (EEQ)، اعتیاد به شبکه های اجتماعی، پرخاشگری رابطه ای و آشکار، شهیم و خوداثرمندی کودکان و نوجوانان (SEQ-C) است که روایی و پایایی آنها در مطالعات پیشین تایید شده است. داده ها در نرم افزار SPSS ۲۶ با رگرسیون چندگانه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها نشان داد ابراز هیجان کلی دارای ضریب منفی (-۰.۴۱۱) و مقدار Beta ۰.۶۳۱ است که نشان میدهد افزایش ابراز هیجان کلی با کاهش اعتیاد به فضای مجازی همراه است و مقدار Sig=۰.۰۲۱ نشان دهنده معناداری اثر آن است. همچنین، پرخاشگری رابطه ای دارای ضریب مثبت (۰.۳۱۹) و مقدار Beta ۰.۵۳۸ است که نشان میدهد افزایش پرخاشگری رابطه ای باعث افزایش اعتیاد به فضای مجازی می شود. مقدار Sig=۰.۰۰۶ نشان میدهد که این رابطه از نظر آماری معنادار است و خوداثرمندی کلی دارای ضریب منفی (۰.۱۹۲) و مقدار Beta ۰.۲۹۴ است که نشان میدهد افزایش خوداثرمندی کلی می تواند با کاهش اعتیاد به فضای مجازی همراه باشد. مقدار Sig=۰.۰۰۶ نشان دهنده معناداری این اثر است. نتایج نشان داد که افزایش ابراز هیجان کلی با کاهش اعتیاد به فضای مجازی همراه است، در حالی که پرخاشگری رابطه ای تاثیر مثبتی بر افزایش اعتیاد به فضای مجازی دارد. همچنین، افزایش خوداثرمندی کلی می تواند به کاهش اعتیاد به فضای مجازی منجر شود و تمامی این روابط از نظر آماری معنادار بودند.

کلیدواژه ها:

اعتیاد به فضای مجازی ، ابرازگری هیجانی ، پرخاشگری رابطه ای ، خوداثرمندی