نقش اعتماد به نفس در پیش بینی خطر پذیری و شایستگی اجتماعی دختران نوجوان مقطع متوسطه اول ناحیه یک شهر اراک

نوجوانی دوره ای حساس و پیچیده در مسیر رشد انسانی است که در آن تغییرات جسمی، عاطفی و روانی به سرعت و به شدت قابل توجهی رخ می دهد. این دوره زمان بلوغ است که موجب تحولات اساسی در ابعاد فیزیولوژیکی، هیجانی، شناختی و اجتماعی نوجوانان می شود و به طور مستقیم بر رفتار و وضعیت روانی آنها تاثیر می گذارد. بلوغ نه تنها موجب تغییرات فیزیولوژیکی و هیجانی می شود بلکه به تغییرات در شناخت و تعاملات اجتماعی نیز منجر می شود و این تحولات بر ابعاد مختلف زندگی نوجوانان تاثیر می گذارد. در این دوران اعتماد به نفس نقش بسیار حیاتی ای در شکل گیری هویت فردی و تعاملات اجتماعی دارد. با این حال تغییرات ناشی از بلوغ و تحولات نقش ها معمولا به کاهش اعتماد به نفس منجر می شود. اعتماد به نفس پایین با پیامدهای منفی متعددی از جمله افسردگی، اضطراب و افت تحصیلی همراه است. تقویت نقاط قوت فردی، اعتماد به نفس و احساس خودباوری و خودارزشمندی از مسائل کلیدی در دین و تعلیم و تربیت به شمار می رود. دوره نوجوانی به دلیل ویژگی های خاص، خود زمان افزایش رفتارهای پرخطر است و نوجوانان تمایل زیادی به خطرپذیری دارند. در ادبیات رشد، خطرپذیری به معنای درگیر شدن در رفتارهایی است که احتمال نتایج نامطلوب را به دنبال دارد و می تواند منجر به مشکلات جدی، جسمی، روانی و اجتماعی در آینده شود. از سوی دیگر یکی از مهمترین اهداف رشدی دوره نوجوانی ایجاد روابط خوب و تعامل سازنده با اعضای گروه های مختلف و توسعه مهارت های اجتماعی است که به عنوان شایستگی اجتماعی شناخته می شود. شایستگی اجتماعی به عنوان ویژگی فردی تسهیل کننده عملکرد سازگار، سازگاری مثبت و دستیابی به اهداف حتی در مواجهه با دشواری های اولیه یا رویدادهای استرس زا است.

کلیدواژه ها:

اعتماد به نفس ، خطرپذیری ، شایستگی اجتماعی ، نوجوان