بررسی تاثیر هوش مصنوعی بر مهارت های تدریس معلمان در مدارس استثنایی

با گسترش سریع فناوری های نوین، هوش مصنوعی به عنوان یکی از موثرترین ابزارهای تحول آفرین در نظام های آموزشی مطرح شده است. هدف از این مقاله، مرور و توصیف یافته های پژوهشی مرتبط با کاربرد هوش مصنوعی در فرایند تدریس و تاثیر آن بر متغیرهای آموزشی نظیر مهارت های تدریس، توانمندسازی معلمان، خودکارآمدی، انگیزش، اشتیاق تحصیلی، یادگیری گروهی و پیشرفت تحصیلی است. روش پژوهش حاضر از نوع مروری توصیفی بوده و با بررسی و تحلیل مطالعات انجام شده در سال های اخیر، به ویژه پژوهش های داخلی، به تبیین نقش و کارکردهای هوش مصنوعی در آموزش پرداخته است. نتایج مطالعات مرورشده نشان می دهد که به کارگیری هوش مصنوعی در تدریس، در مقاطع مختلف تحصیلی، به طور معناداری موجب بهبود کیفیت آموزش، افزایش درگیری و انگیزش یادگیرندگان، ارتقای یادگیری مفهومی و تقویت توانمندی های حرفه ای معلمان شده است. همچنین یافته ها حاکی از آن است که استفاده از هوش مصنوعی به عنوان دستیار تدریس، زمینه ساز شخصی سازی یادگیری، ارائه بازخورد هوشمند و ارتقای تعاملات آموزشی می شود. با این حال، چالش هایی نظیر ضرورت توسعه سواد هوش مصنوعی، ملاحظات اخلاقی، و فراهم سازی زیرساخت های مناسب آموزشی نیز مورد تاکید قرار گرفته است. در مجموع، نتایج این مقاله نشان می دهد که گذار از رویکرد ابزاری به رویکردی پداگوژیک و یکپارچه در بهره گیری از هوش مصنوعی، می تواند نقش موثری در ارتقای فرایند یاددهی–یادگیری و تحول در نظام تربیت معلم ایفا کند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، تدریس ، معلمان.