حقوق مهاجران و پناهندگان در قراردادهای کار بین المللی: چالش ها و راهکارها

در عصر جهانی شدن، مهاجران و پناهندگان به عنوان نیروی کار حیاتی در اقتصاد بسیاری از کشورها نقش آفرینی می کنند. این گروه ها اغلب در معرض نقض گسترده حقوق کار قرار دارند. موازین بین المللی، از جمله کنوانسیون های سازمان بین المللی کار مانند (کنوانسیون شماره ۹۷ درباره مهاجرت برای اشتغال) و (کنوانسیون شماره ۱۴۳ درباره کارگران مهاجر) و (کنوانسیون ۱۹۵۱ مربوط به وضعیت پناهندگان) و کنوانسیون بین المللی حمایت از حقوق تمام کارگران مهاجر و اعضای خانواده آنان، چارچوبی برای حمایت از این افراد ایجاد کرده اند. این اسناد بر اصولی مانند برابری رفتار با اتباع کشور میزبان، دسترسی به مراجع قضایی عادلانه، تامین اجتماعی و ممنوعیت کار اجباری تاکید دارند. با وجود این چارچوب های حقوقی، شکاف عمیقی بین نظریه و عمل وجود دارد. بسیاری از کارگران مهاجر و پناهنده به دلیل وضعیت اقامتی شکننده، عدم آگاهی از حقوق خود، محدودیت های زبانی، در مشاغل غیررسمی و بدون انعقاد قرارداد کار استاندارد به کار گمارده می شوند. این امر آنان را در معرض بهره کشی، دستمزد های عادلانه، ساعت های کار طولانی و شرایط کاری خطرناک قرار می دهد. یک چالش محوری، وابستگی اقامت به کارفرما است که قدرت چانه زنی کارگر را به شدت کاهش داده و او را در برابر سوءاستفاده آسیب پذیر می کند. برای تقویت وضعیت این کارگران، راهکارهایی همچون تصویب قوانین داخلی سازگار با استاندارهای بین المللی، گسترش های کار، ایجاد مکانیسم های شکایت امن برای کارگران با وضعیت اقامتی نامطمئن و همکاری نهادهای بین المللی Inspection مانند ILO و UNHCR با دولت ها و اتحادیه کارگری ضرورت است. تضمین حقوق کار مهاجران و پناهندگان نه تنها یک تعهد اخلاقی و حقوقی، بلکه عاملی کلیدی برای دستیابی به توسعه اقتصادی عادلانه و پایدار در سطح جهانی است.

کلیدواژه ها:

حقوق ، مهاجران ، پناهندگان ، قرارداد های کار بین المللی