طرح توسعه گردشگری فرهنگی با نگاهی به جایگاه تاریخی شهر غزنه

راه ابریشم گذرگاه صلح، بازرگانی جهانی و کانال جابه جایی ایده ها، اندیشه ها، آگاهی ها، باورها و یکی از بزرگ ترین راه های تجاری در جهان بوده است. این مسیر تاریخی بازرگانی با عبور از چندین کشور بزرگ و جغرافیای گسترده باارزش ترین پل میان مردمان سرزمین های روزگاران قدیم بوده است که امروزه بار دیگر اهمیت و جایگاه خویش را بازیافته است. این در حالی است که در عصر معاصر علاوه بر تجارت کالا، صنعت گردشگری نیز اهمیت و جایگاه اقتصادی پیدا کند به همین روی در قرن بیست و یکم، پیشرفت فناوری سبب شده است که انسان بیش ازپیش آزاد گردد و زمان بیشتری را در جهت گذران اوقات فراغت خود اختصاص دهد، درواقع این قرن را باید قرن عصر صنعت گردشگری نام گذاری نمود. امروزه صنعت گردشگری به عنوان یکی از منابع پرسود و اشتغال زا در سطح محلی می تواند رهیافتی برای توسعه اقتصادی باشد؛ زیرا اهمیت آن در توسعه اقتصادی به اندازه ای است که اقتصاددانان آن را «صادرات نامرئی» می دانند؛ بنابراین در سطح محلی گردشگری شهری می تواند با ایجاد اشتغال، منابعی پایدار درآمدی برای شهرداری ها نیز باشد؛ لذا این مقاله بر توسعه پایدار گردشگری شهری در جهت درآمدزایی پایدار تاکید دارد، روش تحقیق از نوعی توصیفی - تحلیلی بوده و با استفاده از مدل سوات (swot) به تجزیه وتحلیل در آن پرداخته شده است. با محاسبه مجموعه عوامل داخلی (نقاط قوت و نقاط ضعف) و مجموعه عوامل خارجی (تهدیدها و فرصت ها) نقطه استراتژیک آن راهبرد تهاجمی تعیین شد. در این دیدگاه توسعه گردشگری با استفاده از ظرفیت های موجود در شهر غزنه به عنوان یک شهر تاریخی - فرهنگی می تواند منجر به توسعه اقتصادی و درآمد پایدار شهری برای شهرداری و مردم گردد؛ بنابراین یکی از راهکارهای دستیابی به درآمد پایدار شهری و ایجاد اشتغال توجه به توسعه گردشگری و بخصوص بناهای باستانی و بافت های تاریخی موجود در شهر است که با ایجاد امکانات و تسهیلات مناسب برای گردشگران این زمینه فراهم می گردد.

کلیدواژه ها:

راه ابریشم ، گردشگری ، درآمد پایدار ، غزنی ، آثار باستانی