بررسی تاثیر رفاه ذهنی کارکنان دولت بر بودجه ریزی در مواقع بحران

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر رفاه ذهنی کارکنان دولت بر بودجه ریزی در مواقع بحران است. جامعه آماری پژوهش، کارکنان بخش مالی دولت در شهرستان مشهد در حوزه بودجه ریزی بوده اند. نمونه های آماری به تعداد ۲۲۸ نفر به روش غیراحتمالی- در دسترس، گزینش شدند. روایی ابزار تحقیق به شیوه روایی صوری، محتوایی و تحلیل عاملی تاییدی و پایایی آن، از طریق آلفای کرونباخ مورد محاسبه قرارگرفت. ابزار تحقیق، پرسش نامه ی رفتار بودجه ریزی وکیلی فرد و همکاران (۱۳۹۲)، رفاه ذهنی ژانگ و همکاران (۲۰۱۵) و آثار روان شناختی ویروس کووید- ۱۹؛ برگرفته از مطالعه ی نظامی وطن و همکاران (۱۴۰۰) بوده است. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها با مدل یابی معادلات ساختاری از نرم افزار Smart PLS استفاده شد. نتایج تحلیل اطلاعات، اثر رفاه ذهنی بر نگرش، قصد و رفتار بودجه ریزی را با میانجی گری شرایط اجتناب ناپذیر روانی کووید-۱۹ با شدت های متفاوت حکایت کرده است؛ همچنین، نقش شرایط اجتناب ناپذیر روانی کووید-۱۹ در اثر رفاه ذهنی بر نگرش، قصد و رفتار بودجه ریزی، میانجی گر کامل نتیجه شده اما در اثر رفاه زندگی بر نگرش، قصد و رفتار بودجه ریزی، بدون تاثیر نتیجه شده است.

کلیدواژه ها:

آثار روانشناسی ، رفاه ذهنی ، نگرش و رفتار بودجه ریزی ، ویروس کووید- ۱۹