نقش پلان درایجاد تعاملات اجتماعی در مجتمع مسکونی

چکیده: فعالیت های انسان در محیط، نظام پیچیده ای را تشکیل می دهد که وجوه مختلفی داشته و رویکردهای نظری مختلفی بدان پرداخته اند. این رویکردها در محور قرار دادن مفهوم کلی، یعنی کیفیت زندگی در محیط انسان ساخت مشترکند و این امر ضرورت پرداختن به قابلیت های محیط مصنوع را اشکار می نماید. امکان برقراری تعاملات جمعی مطلوب در سطوح مختلف خانواده و جمعی و در عرصه های مختلف محیطهای مسکونی از فضای خصوصی داخل خانه تا فضای عمومی اطراف خانه بر جنبه ای از کیفیات محیط انسان ساخت دلالت دارند که در این تحقیق مورد کاوش قرار گرفته و رویکردها و راهکارهای معماری در عرصه های مختلف ارائه شده است. اهمیت موضوع از این جهت است که برقراری تعامل اجتماعی به عنوان یک نیاز انسانی مطرح است که ما ملزم به پاسخگویی به آن می باشیم و عدم پاسخگویی مناسب به آن موجب بروز مشکلاتی برای انسان خواهد شد.هدف از تحقیق،بررسی زمینه های معمارانه ای است که با ساماندهی محیط زندگی در جهت افزایش ارتباطات اجتماعی ، احساس تعلق به محیط را افزایش داده و بدین ترتیب در ارتقای کیفیت زندگی تاثیر گذار است. تاثیر مثبت خلق فضاهای قابل دفاع ، کشانده بخشی از زندگی خصوصی به محیط عمومی و افزایش زمان حضور افراد در محیط های عمومی بر افزایش ارتباطات اجتماعی فرضیه هایی هستند که در این تحقیق ، مورد تحلیل قرار میگیرند پژوهش در ابتدا با ارائه موضع گیری نظری در مورد اجتماع پذیری فضا آغاز و سپس با آزمون فرضیات با مطالعه موردی از طریق پرسشنامه ، تکمیل خواهد شد. چندین مجتمع از میان مجتمع هایی مسکونی که بصورت غیر احتمالی هدفمند به عنوان مجتمع هایی با ارتباطات اجتماعی گسترده و چندین مجتمع با ارتباطات اجتماعی محدود برای مطالعه موردی انتخاب خواهند شد. در بخش نظر سنجی،ساکنان پاسخ دهنده،بصورت تصادفی ساده در گروه های سنی مختلف انتخاب می شوند که در محل هر مجتمع منتخب، به پرسشها پاسخ دهند. نتایج نشان داده که فضایی باز ،فضایی برای بازی کودکان،هم راستا بودن واحد هایی مسکونی،برای تعامل بیشتر در مجتمع موثر بوده.