مدارس سبز و شهر پایدار؛ تحلیلی مفهومی از رابطه آموزش و شهرسازی

حضور و سامان دهی فضای سبز در مدارس فراتر از کارکردهای آموزشی و زیباشناختی است و می تواند به عنوان بخشی از زیرساخت های پایداری شهری نقش آفرینی کند. این مقاله با رویکردی مفهومی و مروری بر ادبیات مرتبط (روان شناسی محیطی، نظریه حس مکان، مطالعات منظر و دیدگاه های شهرسازی پایدار) پیوند میان طراحی منظر آموزشی و اهداف پایداری شهری را تحلیل می کند. نشان داده می شود که مدارس سبز با فراهم آوردن فرصت های تعامل اجتماعی، کاهش استرس، تقویت تعلق مکان، و افزایش کیفیت محیط محلی، هم به ارتقای فرایند یادگیری و انگیزش دانش آموزان کمک می کنند و هم ظرفیت هایی برای بهبود سلامت عمومی، ارتقای سرزندگی محله و تقویت سرمایه اجتماعی شهر فراهم می آورند. چارچوب مفهومی پیشنهادی، سازوکارهای رابطه ای شامل (۱) فضای فیزیکی و منظر، (۲) تجربه های یادگیری مبتنی بر طبیعت، و (۳) تاثیرات اجتماعی - شهری را نشان می دهد و راهکارهایی برای گنجاندن مدارس سبز در سیاست گذاری فضایی و برنامه ریزی شهری پیشنهاد می کند. نتیجه گیری مقاله بر ضرورت بازتعریف مدارس به عنوان منابع شهری چند کارکردی و لزوم همگرایی برنامه ریزی آموزشی و شهرسازی برای تحقق شهرهای پایدار تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

شهر پایدار ، منظر آموزشی ، حس مکان ، روان شناسی محیطی ، سرزندگی شهری