تحلیل تاثیر ریزگردهای نمکی دریاچه ارومیه بر دوام مصالح ساختمانی و راهکارهای مقاوم سازی چندرشته ای (عمران و معماری)

بحران ریزگردهای نمکی ناشی از خشک شدن دریاچه ارومیه، یک تهدید جدی زیست محیطی و مهندسی برای زیرساخت ها و ساختمان های منطقه، به ویژه ارومیه، به شمار می رود. هدف این مقاله مروری، جمع بندی سیستماتیک تحقیقات انجام شده پیرامون تاثیر حمله یون های کلرید و سولفات ناشی از این ریزگردها بر دوام مصالح ساختمانی و ارائه راهکارهای مقاوم سازی چندرشته ای (عمران و معماری) است. نتایج مروری نشان می دهد که سازه های منطقه تحت یک حمله ترکیبی شیمیایی قرار دارند که منجر به خوردگی آرماتور و تخریب ماتریس بتن می شود. از دیدگاه مهندسی عمران، موثرترین راهکار، استفاده از طرح اختلاط های با نسبت آب به سیمان پایین و افزودنی هایی نظیر میکروسیلیس برای کاهش شدید نفوذپذیری بتن است. داده های آزمایشگاهی نشان دادند که با افزودن حدود ۸ تا ۱۰ درصد میکروسیلیس، نفوذپذیری کلرید در سن ۹۰ روزه تا بیش از ۸۰٪ کاهش یافته و به طبقه "خیلی کم" می رسد. از منظر مهندسی معماری، اصول طراحی غیرفعال، شامل جهت گیری مقاومتی بناها در برابر باد غالب و استفاده از پوشش گیاهی به عنوان بادشکن، نقش محوری در کاهش تماس و آسیب پذیری کالبدی دارند. پژوهش های آتی باید بر توسعه مدل های پیش بینی عمر مفید و انجام تحلیل های هزینه-فایده برای بهینه سازی راهکارهای مقاوم سازی در منطقه تمرکز کنند.

کلیدواژه ها:

دریاچه ارومیه ، ریزگردهای نمکی ، مقاوم سازی سازه ، دوام بتن ، میکروسیلیس ، طراحی اقلیمی ، یون کلرید و سولفات