واکاوی بازتاب اصول طراحی فضایی اسلامی در الگوی سازماندهی خانه های سنتی بوشهر

این مقاله به واکاوی و تحلیل چگونگی بازتاب اصول طراحی فضایی مبتنی بر معماری اسلامی در الگوی سازماندهی فضایی خانه های سنتی شهر بوشهر می پردازد. معماری سنتی بوشهر، به عنوان نمونه ای برجسته از معماری بومی در اقلیم گرم و مرطوب خلیج فارس، تلفیقی هوشمندانه از نیازهای اقلیمی، فرهنگی و دینی را به نمایش می گذارد. تمرکز اصلی این پژوهش بر دو عنصر محوری و بنیادین در این خانه ها، یعنی «حیاط مرکزی» (به عنوان قلب خانه و فضای نیمه خصوصی اصلی) و «ایوان» (به عنوان فضای گذار و واسط حیاتی بین درون و بیرون)، و نحوه ادغام آن ها با مفاهیم جهانی معماری اسلامی است. نتایج نشان می دهند که سازماندهی سلسله مراتبی فضاها، درون گرایی و تاکید بر محرمیت، نه تنها از طریق انطباق با آموزه های اسلامی محقق شده اند، بلکه به طور همزمان کارایی بی نظیری در مدیریت شرایط سخت اقلیمی منطقه داشته اند.

کلیدواژه ها:

اصول طراحی فضایی ، الگوی سازماندهی ، معماری اسلامی ، بافت تاریخی بوشهر ، حیاط مرکزی