افزایش راندمان ساختمان های اداری با استفاده از تحلیل و ارزیابی نحو فضا

معماری دیجیتال با بهره گیری از ابزارهای مدرن کامپیوتری پروژه هایی را شبیه سازی و طراحی کرد که تا پیش از آن به کمک روشهای سنتی شکل می گرفت و زمانی طولانی برای کشف و شهود و حلول خلاقیت در ذهن معمار نیاز داشت. اینک معماران و طراحان میتوانند پیچیده ترین فضاها را به صورت الگوریتم هایی خلاصه کنند و پیچیدگی فضایی را به پیچیدگی محاسباتی تبدیل نمایند و با انتقال آن به کامپیوتر که توان محاسبه زیاد و سریع را دارد، خود هوشمندانه به کنترل این شرایط بپردازند و با مدیریت داده ها طراحی را در فضای مجازی و با درک و اعمال پارامترهای متعدد و موثر بر تولید معماری پیش ببرند. این الگوریتم ها در مقیاس های گوناگون میتواند از طراحی بافت شهری تا طراحی فضاهای داخلی خانه را بر عهده بگیرند به گونه ای که مساله حل روابط میان فضاها سازماندهی پروژه را به سطحی دیگر از تنوع و پیچیدگی ارتقا دهند. هر نظام فضایی با برخورداری از قابلیت تغییرات درونی، می تواند پاسخگوی تعداد بیشتری از نیازهای کاربران آن در زمان های گوناگون باشد و بدین ترتیب کارکرد مطلوب تری نسبت به نظام های فضایی تک عملکردی داشته باشد. دستیابی به قابلیت تغییرات در نظام های فضایی از زیرشاخه های مبحث انعطاف پذیری فضا است. انتخاب الگوی مناسب چیدمان فضایی اداری کمک به ارتقا سطح راندمان کارمندان خواهد کرد. با توجه به کمبود فضا برای طراحی در جامعه امروزه، طراحان باید بتوانند با استفاده از قدرت محاسباتی کامپیوترها درقدم اول طراحی یکی از مشکلات بزرگ را حل کنند. در طی سالیان مختلف از طرق مختلف از جمله؛ گراف ها، الگوریتم ژنتیک، الگوریتم های تکاملی، هایبرید الگوریتم و cGan ها سعی بر آن بوده است تا بتوان فضایی بهینه و کارآمدتر طراحی کرد تا از اتلاف انرژی جلوگیری کرد و مسیرهای حرکتی، فضاهای پرت، رفت و آمدهای اضافی و هزینه ساخت را کاهش داد. همچنین سرعت طراحی و تولید پلان در زمان کم نیز ارائه شود.

کلیدواژه ها:

افزایش راندمان ، چیدمان فضایی ، الگوریتم ، ساختمان های اداری ، نحو فضا