پایش ارتباط بین خشکسالی و تغییرات پوشش گیاهی در حوضه آبریز کن-سولقان با استفاده از سنجش از دور

پوشش گیاهی مراتع از مولفه های کلیدی اکوسیستم های طبیعی است که نقش مهمی در افزایش نفوذپذیری خاک، بهبود ویژگی های فیزیکی و شیمیایی آن، حفظ سلامت محیط زیست و تولیدات دامپروری ایفا می کند. پوشش گیاهی می تواند از جاری شدن رواناب جلوگیری کرده و خطر سیلاب ها را کاهش دهد. با توجه به تغییرات اقلیمی اخیر و بروز خشکسالی های متعدد، پوشش گیاهی مراتع ایران دچار تغییرات قابل توجهی شده است. بررسی این تغییرات و تاثیرات آن ها بر منابع آبی و اکوسیستم های منطقه با استفاده از فناوری هایی مانند سنجش از دور و سیستم اطلاعات جغرافیایی می تواند به مدیریت پایدار مراتع و جلوگیری از تخریب آن ها کمک کند. این مطالعه به بررسی داده های ماهواره ای ۲-Sentinel و داده های هواشناسی برای تحلیل شاخص های پوشش گیاهی (NDVI و SAVI) و شاخص خشکسالی (SPI) در بازه زمانی ۱۰ ساله از ابتدای سال ۲۰۱۵ تا پایان سال ۲۰۲۴ پرداخته است. نتیجه این مطالعه رابطه قابل توجه بین SPI و NDVI، به ویژه در بازه های ۶ و ۱۲ ماهه با تاخیر ۱-۳ ماهه را نشان می دهد که ناشی از اثر خشکسالی های میان تا بلندمدت بر پوشش گیاهی است. تحلیل روندها و مدل های رگرسیونی نشان می دهد که تشدید خشکسالی در دهه ی اخیر منجر به کاهش معنی دار پوشش گیاهی شده است.

کلیدواژه ها:

تغییر اقلیم ، سنتینل ، شاخص پوشش گیاهی ، شاخص خشکسالی ، مراتع شمال تهران