بررسی تاثیر فاصله دسترسی تا دوربرگردان بر ایمنی عملکردی در بزرگراههای شهری (مطالعه موردی: شهر مشهد)

یکی از راهکارهای موثر برای بهبود ایمنی و عملکرد ترافیکی در بزرگراههای شهری استفاده از دوربرگردانها به جای گردش مستقیم به جهت مخالف مسیر است. با وجود استفاده گسترده از این روش در معابر شهری کشور، دستورالعملهای موجود فاصله ایمن میان ورودی دسترسی و محل دوربرگردان را به طور دقیق مشخص نکرده اند. هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر فاصله دسترسی تا دوربرگردان بر ایمنی عملکردی با استفاده از شاخص تداخلی 'زمان تا تصادف' (TTC) است. دادهها از شش قطعه در بزرگراههای چند خطه شهر مشهد با استفاده از فیلمبرداری هوایی و استخراج ۲۶۶۰ تداخل جمع آوری شد. تحلیل دادهها با استفاده از مدل رگرسیون خطی در نرم افزار SPSS انجام گرفت. نتایج نشان داد که مدل از برازش مناسبی برخوردار بوده و متغیر فاصله دسترسی به طور معناداری بر مقدار TTC تاثیرگذار است؛ به این معنی که به ازای هر ۱۰۰ متر افزایش در فاصله دسترسی، مقدار TTC به طور متوسط ۱/۳ ثانیه افزایش مییابد. یافتهها بر اهمیت تعیین فاصله ایمن در طراحی هندسی بزرگراهها تاکید دارد و می تواند مبنایی برای بازنگری در دستورالعملهای موجود، به ویژه در شرایط سرعت بالا، فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

دوربرگردان ، ایمنی معابر شهری ، شاخص زمان تا تصادف ، فاصله دسترسی تا دوربرگردان