ارزیابی آسیب پذیری سازه بتنی نامنظم در پلان با استفاده از سطوح شکنندگی

تحقیقات انجام شده در سازه های بتنی، عموما مبتنی بر رفتار سازه و مطابق آئین نامه های متداول می باشد. یعنی سختی بر مبنای ممان اینرسی موثر مقطع بتنی محاسبه می گردد و تاثیر افزایش مقاومت بر افزایش سختی لحاظ نمی گردد. لذا در مدل سازه های مد نظر، عناصر مقاوم جانبی دیواره های برشی می باشند که جابجایی تسلیم مستقل از مقاومت تخصیص یافته به المان در نظر گرفته شده و در طراحی لرزه ای، مقاومت و سختی به هم وابسته می باشند. در این تحقیق با تغییر میزان سختی و مقاومت در مدل ها و جابجایی مراکز سختی و مقاومت نسبت به مرکز جرم و ایجاد ۷ مدل متفاوت، عملکرد، ظرفیت و پاسخ سازه مورد بررسی قرار گرفته است. در این پژوهش از ۲۱ رکورد زلزله مبتنی بر FEMAP۶۹۵ و روش دینامیکی تحلیل غیرخطی افزایشی IDA و در محیط نرم افزار OPENSEES استفاده شده است. در این پژوهش با استفاده از پارامتر B، مدل های متقارن و نامتقارن ایجاد و نتایج آسیب سازه بررسی می شود. نتایج حاکی از آن است که چنانچه مراکز سختی و مقاومت در طرفین مرکز جرم واقع باشند (مدل متقارن)، حداقل پاسخ پیچشی و متعاقبا حداقل میزان آسیب به سازه حاصل می گردد. همچنین با عدم تقارن مراکز سختی و مقاومت نسبت به مرکز جرم (مدل نامتقارن)، شاهد افزایش آسیب پذیری خواهیم بود.

کلیدواژه ها:

سازه های نامتقارن ، تحلیل IDA ، منحنی و سطوح شکنندگی ، خروج از مرکزیت ، سختی و مقاومت وابستگی سختی و مقاومت