تحلیل اثر خطای مدلسازی و بیشینه شتاب زلزله های حوزه دور بر کنترل فازی

این پژوهش به بررسی عملکرد سیستم کنترل فازی مجهز به میراگر مایع تنظیم شونده با پره های قابل تنظیم در کاهش پاسخ های لرزه ای سازه ها تحت تحریکات زلزله های حوزه دور و در حضور عدم قطعیت های پارامتری در جرم و سختی سازه می پردازد. هدف اصلی ارزیابی حساسیت کنترلر فازی به خطاهای ±۱۰% در جرم و سختی اولیه و مقایسه کارایی آن با حالت کنترل غیرفعال و کنترل بهینه خطی از طریق شبیه سازی برای ده رکورد زلزله حوزه دور در سطوح مختلف بیشینه شتاب زمین بود. نتایج نشان داد که افزایش جرم سازه عموما منجر به کاهش کارایی کنترل فازی در کاهش بیشینه شتاب نسبت به حالت غیرفعال می شود، اگرچه کنترل فازی در بیشتر حالات عملکرد بهتری داشت. کنترل فازی در پریودهای بلندتر نسبت به کنترل بهینه خطی عملکرد بهتری نشان داد و بهبودی تا ۶% نیز مشاهده شد. خطاهای جرم تاثیر قابل توجهی بر کاهش برش پایه داشتند و کاهش جرم می توانست منجر به کاهش هزینه های ساخت شود. در نهایت، عملکرد موثر سیستم کنترل به تنظیم مناسب میراگر با پریود سازه بستگی داشت. این پژوهش نشان می دهد که کنترل فازی با سیستم پیشنهادی پتانسیل کاهش پاسخ های لرزه ای را دارد، اما عملکرد آن تحت تاثیر عدم قطعیت های سازه قرار می گیرد.

کلیدواژه ها:

کنترل فازی ، میراگر مایع تنظیم شونده ، عدم قطعیت ، سختی سازه ، کنترل نیمه فعال