ارتقای الزامات اجرایی مبحث نوزدهم مقررات ملی ساختمان با الگو گرفتن از IECC

با توجه به هزینه های بالای استخراج، پالایش و بهره برداری از سوخت های فسیلی و کاهش روزافزون، آنها مدیریت صحیح مصرف انرژی اهمیت بسزایی دارد. بخش خانگی و تجاری حدود ۴۰ درصد از انرژی مصرفی کشور را به خود اختصاص داده اند. جهت بهبود مصرف انرژی، مبحث نوزدهم مقررات ملی ساختمان ایران در دهه ۷۰ تدوین شد اما تاکنون اجرای اصولی آن انجام نشده است. این مقاله به مقایسه ویرایش چهارم و پنجم مبحث نوزدهم مقررات ملی ساختمان ایران با استاندارد بین المللی ۲۰۲۴ IECC پرداخته و شکافهای موجود در حوزه های مختلف الزامات انرژی ساختمانی را نشان می دهد. ۲۰۲۴ IECC دارای الزامات عددی تست پذیر و قابل اندازه گیری است که بر اساس شرایط بازار و با هدف فراهم کردن حداقل استانداردهای کارایی انرژی در ساختمان ها تنظیم شده است. در مقابل مبحث نوزدهم بیشتر دارای الزامات کلی و بدون معیارهای عددی است. بر اساس یافته های این مطالعه، مبحث نوزدهم نیازمند بازنگری جامع در حوزه های مختلفی از جمله تعیین دقیق R-value و U-factor، الزام به شبیه سازی انرژی، استفاده از شاخص های عملکردی (EUI و BERI)، الزام به تست نشت هوایی (Blower Door Test) و گنجاندن انرژی های تجدیدپذیر است. همچنین گونه بندی اقلیمی فعلی نیازمند به روزرسانی بر اساس معیارهای علمی است. ویرایش پنجم مبحث نوزدهم با افزودن الزامات قابل اندازه گیری، گونه بندی دقیق تر اقلیمی و تاکید استفاده از شاخص های عملکرد، انرژی گامی مثبت محسوب می شود، اما همچنان نیازمند هماهنگی بیشتر با استانداردهای بین المللی است. در نهایت، هماهنگی مبحث نوزدهم با استانداردهای بین المللی و به روزرسانی الزامات داخلی می تواند گامی اساسی در جهت کاهش مصرف انرژی و حرکت به سوی ساختمان های پایدار در ایران باشد.

کلیدواژه ها:

شاخص های انرژی ، مبحث نوزدهم IECC ، گونه بندی اقلیمی ، ساختمان های پایدار