مدیریت با رویکرد انسان محور و معنویت در کار: از سلطه ساختاری تا میدان معنا

در مواجهه با بحران معنا، سلطه ساختاری، و فرسودگی نهادهای مدرن، این مقاله مدلی نوین برای مدیریت سازمانی ارائه می دهد که بر پایه انسان محوری، معنویت نهادی، و مشارکت اخلاقی بنا شده است. با تکیه بر مفهوم «اخلاق تشریکی»؛ تلفیقی از عقلانیت ابزاری و عقلانیت اخلاقی نشان داده می شود که سازمان ها می توانند از ساختارهای سلسله مراتبی و سلطه محور عبور کرده و به میدان هایی برای تجلی اراده انسانی تبدیل شوند. مدل پیشنهادی مقاله، با عنوان «نکسوکراسی»، سازمان را به مثابه شبکه ای زنده و آشوب مند معرفی می کند؛ جایی که هر نکسوس، پیوندگاهی برای تولید فعل اخلاقی ست، و هر مشارکت، پایگاهی برای ظهور معنا، همدلی، و مسئولیت پذیری. در این میدان، اثر پروانه ای کنش گران مستقل مسیر فرگشت را شکل می دهد، و اثر حافظه ای (زخم ها)، محرک بلوغ و بازگشت به اصل انسانی است. مقاله با بهره گیری از استعاره های متافیزیکی، ادبیات نهادی، و مدل های شبکه ای، مدیریت را نه ابزار کنترل، بلکه فرایند مشارکت در میدان هستی شناختی معنا می داند؛ و انسان را نه تابع ساختار، بلکه معمار آینده می داند. در پایان، نکسوکراسی به عنوان معماری مشارکت اخلاقی در دل آشوب، دعوتی به گذار از سلطه به معنا، از ساختار به شبکه، و از وظیفه به اراده می باشد.

کلیدواژه ها:

مدیریت ، اخلاق تشریکی ، معنویت ، متافیزیک ، انسان محوری