کاربرد روان شناسی مثبت گرا در کاهش فرسودگی شغلی

فرسودگی شغلی یکی از چالش های مهم سلامت روان در محیط های کاری است که با فرسودگی هیجانی، مسخ شخصیت و کاهش کارایی فردی مشخص می شود و پیامدهای گسترده ای همچون کاهش بهره وری، افزایش غیبت از کار، افت رضایت شغلی و مشکلات جسمانی و روان شناختی به همراه دارد. روان شناسی مثبت گرا با تاکید بر مولفه هایی همچون معنا، امید، تاب آوری، شادی، نقاط قوت فردی و روابط مثبت، دیدگاهی نوین برای پیشگیری و کاهش فرسودگی شغلی ارائه می دهد. یافته های پژوهشی نشان می دهد که مداخلات مثبت گرا می توانند بهبودهای چشمگیری در کاهش فرسودگی شغلی ایجاد کنند. برای مثال، تمرین های شکرگزاری، تمرکز بر معنا، شناسایی و به کارگیری نقاط قوت، ذهن آگاهی مثبت گرا و آموزش تاب آوری، به تقویت منابع روان شناختی و کاهش فشارهای شغلی کمک می کنند. در ایران نیز مطالعاتی نشان داده اند که افزایش هیجان های مثبت، ارتقای یادگیری خوش بینی و تقویت ارتباطات مثبت در محیط کار، به طور معناداری فرسودگی شغلی کارکنان را کاهش می دهد. این مقاله مروری تلاش می کند با بررسی جامع پژوهش های داخلی و خارجی، سازوکارهای روان شناسی مثبت گرا را در کاهش فرسودگی شغلی توضیح دهد و نشان دهد چگونه تغییری در نگرش، هیجان و رفتار می تواند محیط کار را به فضایی توانمندساز و سالم تبدیل کند.

کلیدواژه ها:

روان شناسی مثبت گرا ، فرسودگی شغلی ، تاب آوری ، معنا در کار ، هیجان های مثبت ، نقاط قوت فردی