رویکرد جغرافیایی به جرم شناسی پست مدرن و تبیین جنایی

یکی از نظریه های جرم شناسی انتقادی که از دهه ۱۹۹۰ میلادی متولد شد و تبیینی نظام مند از پست مدرنیسم را وارد ادبیات جرم شناسی کرد، جرم شناسی پست مدرن یا جرم شناسی التقاطی است. برخلاف گونه های شکاکانه پست مدرنیسم که به علوم انسانی و اجتماعی نفوذ کرده اند، جرم شناسی پست مدرن یک رویکرد مثبت ارائه می کند و به رغم پذیرش انتقادات پست مدرنیسم بر مدرنیسم و به ویژه تجربی گرایی تحققی (اثباتی)، به پوچ انگاری و ذهن گرایی باور ندارد. این نظریه خوانش های تک ساحتی از جرم که در جرم شناسی های پیش از خود وجود داشته است را نمی پذیرد و با ترکیب نظریه های مختلف از رشته های علمی گوناگون و استفاده از تمامی جریان های فکری که به دریای پست مدرنیسم می ریزند، در پی تحلیلی همه جانبه است. نگاه به جرم به عنوان یک واقعیت عینی در این نظریه جایی ندارد و جرم شناسان پست مدرن بر این باورند که به علت پیچیدگی روابط انسانی و اجتماعی، به نظریه های پیچیده علت شناختی مانند نظریه آشوب نیز نیاز هست. در پست مدرنیسم، علت وقوع جرم خطی و قابل پیش بینی نیست، بلکه به شدت نسبت به شرایط اولیه حساس و غیرقابل پیش بینی دقیق است. بدین سان، به روش تحلیلی–توصیفی برآنیم تا به واکاوی و تحلیل ابعاد نظری و فکری جرم شناسی پست مدرن در مورد جرم – اعم از مفهوم شناسی جرم و علت شناسی جنایی – بپردازیم.

کلیدواژه ها:

جرم شناسی پست مدرن ، نسبی گرایی ، دینامیک غیرخطی ، نظریه آشوب