مجموعه آرامگاهی پیرغازی شهر تاریخی دهدشت: از آرامگاه تا خانقاه، تحلیلی بر ساختار معماری و کارکرد خانقاهی آن

شهر تاریخی دهدشت از مهم ترین شهرهای تاریخی جنوب غرب ایران به شمار می آید. وجود آرامگاه های متعدد درون و بیرون از حصار دفاعی شهر، بیانگر نقش محوری مذهب در شکل گیری و گسترش این شهر است. یکی از شاخص ترین این آرامگاه ها، مجموعه آرامگاهی پیرغازی است که در منطقه «ربض» و خارج از حصار دفاعی شهر قرار دارد. با وجود فقدان منابع مکتوب و نبود مطالعات باستان شناسی هدفمند، اهمیت این مجموعه به عنوان یکی از معدود آرامگاه های باقی مانده در جنوب غرب ایران، همچنان ناشناخته مانده است. این پژوهش با هدف بررسی ساختار معماری، ویژگی ها و کارکردهای این مجموعه در بستر شهر تاریخی دهدشت و با استفاده از روش توصیفی _ تحلیلی و مبتنی بر مشاهدات میدانی و مطالعات کتابخانه ای انجام شده است. پرسش های اصلی تحقیق عبارت اند از: ۱. مجموعه آرامگاهی پیرغازی متعلق به چه دوره یا دوره هایی است؟ ۲. این مجموعه چه نقش و کارکردی در شهر تاریخی دهدشت ایفا می کرده است؟ با وجود آسیب های گسترده، معماری پیچیده و متنوع مجموعه همچنان قابل مشاهده است. نام گذاری بنا و عنوان های رایج در میان اهالی محلی، همراه با وجود فضاهای متنوع معماری، نشان دهنده جایگاه مذهبی _ فرهنگی مجموعه و تاثیر فرامنطقه ای آن است. بر اساس مطالعات معماری، مقایسه گنبد «مضرس» (پلکانی) آن با نمونه های مشابه و یافته های باستان شناسی، قدمت این مجموعه حداقل به قرون پنجم و ششم هجری قمری بازمی گردد که پس از شکل گیری هسته اولیه، طی قرون بعد بخش هایی به آن افزوده یا مورد رسیدگی و مرمت قرار گرفته است. به نظر می رسد مجموعه پیرغازی در آغاز، محل گردهمایی پیروان طریقت اسحاقیه بوده و پس از درگذشت شیخ آن، به نام «پیرغازی» شهرت یافته و به خانقاهی با کارکردهای مذهبی، آموزشی، تبلیغی و رفاهی تبدیل شده است.

کلیدواژه ها:

شهر تاریخی دهدشت ، معماری ، مجموعه آرامگاهی ، پیرغازی ، خانقاه