تبیین مدل مفهومی ارتقا کیفیت مراکز درمانی مبتنی بر شواهد (EBD) (موردپژوهی: بیمارستان امام خمینی)

هدف اصلی طراحان و سازندگان محیط های درمانی ایجاد فضایی برای شفا است. در قرن گذشته، مفهوم شفا منجر به تغییرات قابل توجهی در طراحی محیط های درمانی شده و اثرات مثبتی بر فرآیند درمان گذاشته است. پژوهش حاضر کیفیت طراحی این مراکز را بررسی می کند با هدف بهبود کیفیت فضا، افزایش رضایت بیماران و ترویج فرآیند بهبودی آن ها. همچنین راهکارهای مختلفی برای کمک به بیمارستان ها برای رسیدن به یک محیط درمانی واقعی و متمرکز بر بیمار ارائه می دهد. این پژوهش در دسته بندی های توصیفی-تحلیلی قرار دارد و اطلاعات را از طریق مطالعات کتابخانه ای، بررسی های میدانی و پرسشنامه هایی که به ۹۶ بیمار در بیمارستان امام خمینی تهران تحویل داده شده است، جمع آوری می کند و سپس با تحلیل این اطلاعات از طریق نرم افزارهای SPSS۲۲ و ASPECT، راهنمایی های طراحی مناسبی ارائه می دهد. همچنین پژوهش به دنبال پاسخ به سوال است که چگونه می توان کیفیت فضا را برای ایجاد اثرات مثبت بر رضایت و بهبود بیمار افزایش داد؟ این مقاله به بررسی رویکرد متمرکز بر بیمار، ویژگی های محیط درمانی و نحوه کاربرد آن ها در بیمارستان ها، همچنین رضایت بیماران در بیمارستان امام خمینی تهران از فضاها می پردازد و در نهایت راهنمایی هایی برای بهبود کیفیت فضاهای بیمارستان ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

مراکز درمانی ، طراحی مبتنی بر شواهد ، رضایت ، متمرکز بر بیمار ، حقوق بیمار ، شواهد علمی