سنتز و ارزیابی آثار سمیت سلولی و همولیتیک نانوورقه های گرافن اکسید عامل دارشده با تائورین/گلوکزامین برای دارورسانی دوکسوروبیسین

مقدمه: یکی از مهم ترین چالش های درمان سرطان عوارض جانبی ناشی از سمیت سیستمیک داروهای شیمی درمانی است. سامانه های دارورسانی هدفمند و زیست سازگار با رساندن دارو به سلول های تومور از این عوارض می کاهند. پژوهش حاضر آثار سمیت سلولی و همولیتیک نانوورقه های گرافن اکسید (GO) عامل دارشده با تائورین (Tau) و گلوکوزامین (Glu) را به عنوان یک نانوحامل بالقوه برای داروی دوکسوروبیسین (DOX) بررسی می کند. مواد و روش­ها: در این مطالعه، سطح GO به منظور بهبود سازگاری زیستی و هدفمندسازی، با پلی وینیل پیرولیدون (PVP)، Tau و Glu اصلاح شد. ویژگی های نانوماده سنتزی (Fe₃O₄@CGO-Tau/Glu) با تصاویر TEM، آنالیز EDX، و طیف FTIR تعیین گردید. سازگاری زیستی آن با استفاده از آزمون سمیت سلولی MTT روی سلول های فیبروبلاست پوست انسانی (HDF) و آزمون همولیز روی گلبول های قرمز خون ارزیابی شد. یافته­ های پژوهش: تصاویر TEM و آنالیز EDX سنتز موفق Fe₃O₄@CGO-Tau/Glu را تایید کرد. طیف FTIR برهم کنش موثر DOX با نانوماده را نشان داد. میزان زنده مانی سلول های HDF که در مقابل Fe₃O₄@CGO-Tau/Glu با غلظت ۱۰۰۰ میکروگرم بر میلی لیتر قرار داده شدند، ۶۷/۹۰ درصد به دست آمد؛ همچنین فعالیت همولیز نانوماده در غلظت بالا ۷۲/۴ درصد اندازه گیری گردید. بحث و نتیجه گیری: نانوماده Fe₃O₄@CGO-Tau/Glu سمیت ناچیزی بر سلول های HDF داشت و اثر تخریبی قابل ملاحظه ای بر گلبول های قرمز خون نشان نداد. بدین ترتیب، عامل دار کردن نانوورقه های GO با Tau و Glu به سنتز نانوحاملی با سازگاری زیستی مطلوب و پتانسیل هدفمندی به سلول های سرطانی برای داروی DOX منجر شده است و می تواند برای افزایش ایمنی در درمان سرطان مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

Graphene oxide ، Doxorubicin ، Nanocarrier ، Cancer ، Drug delivery ، گرافن اکسید ، دوکسوروبیسین ، نانوحامل ، سرطان ، دارورسانی