مقایسه اثربخشی الگوی تدریس ترکیبی (مدل چرخشی) و معکوس بر پیشرفت تحصیلی و انگیزه یادگیری دانش آموزان پایه پنجم ابتدایی در درس علوم

پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی دو الگوی تدریس ترکیبی (مدل چرخشی و معکوس) بر پیشرفت تحصیلی و انگیزه یادگیری دانش آموزان پایه پنجم ابتدایی شهر اصفهان در درس علوم انجام شد. این مطالعه از نوع پژوهش های نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پسر پایه پنجم ناحیه سه شهر اصفهان در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ بود که از میان آنها ۶۰ نفر به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب و در سه گروه (۲۰ نفر مدل چرخشی، ۲۰ نفر مدل معکوس، ۲۰ نفر کنترل) جایگزین شدند. ابزارهای پژوهش شامل آزمون محقق ساخته پیشرفت تحصیلی علوم و پرسشنامه انگیزه یادگیری هارتر (۱۹۸۱) بودند. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره (MANCOVA) تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که هر دو الگوی تدریس ترکیبی نسبت به روش سنتی تاثیر معناداری بر افزایش پیشرفت تحصیلی و انگیزه یادگیری دارند (۰٫۰۵>p). به طور خاص، الگوی چرخشی تاثیر بیشتری بر پیشرفت تحصیلی داشت، در حالی که الگوی معکوس تاثیر قوی تری بر انگیزه یادگیری نشان داد. این نتایج بر لزوم بازنگری در روش های سنتی تدریس و به کارگیری راهبردهای ترکیبی نوین در نظام آموزشی ابتدایی ایران، به ویژه در شهرهای بزرگ و پیشرویی مانند اصفهان، تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

الگوی تدریس ترکیبی ، مدل چرخشی ، کلاس معکوس ، پیشرفت تحصیلی ، انگیزه یادگیری ، علوم ابتدایی ، اصفهان.