تاثیر محیط شهری بر سلامت روان و رفتار اجتماعی: افراد یک رویکرد تحلیلی

مطالعه حاضر با هدف بررسی تاثیر محیط شهری بر سلامت روان و رفتار اجتماعی افراد انجام شده است. این مطالعه از نوع کمی، توصیفی و تحلیلی بوده و جامعه آماری آن شامل ۲۰۰ نفر از شهروندان شهر [نام شهر] است. نمونه گیری به روش سیستماتیک انجام شد و داده ها از طریق پرسشنامه ساختار یافته با مقیاس لیکرت پنج گزینه ای جمع آوری گردید. شاخصهای محیط شهری شامل کیفیت فضاهای سبز، امنیت محیطی، دسترسی به امکانات شهری، نورپردازی عمومی، کیفیت هوا، آلودگی صوتی، تمیزی محیط و حمل و نقل عمومی در نظر گرفته شد. سلامت روان نیز با معیارهای اضطراب، افسردگی و رضایت روانی سنجیده شد و رفتار اجتماعی به و با به کارگیری آمار توصیفی و آزمون SPSS عنوان متغیر وابسته مورد بررسی قرار گرفت. تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه انجام شد. نتایج نشان داد که بین کیفیت محیط شهری و سلامت روان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد؛ به گونه ای که ارتقاء شاخصهای محیطی با کاهش علائم اضطراب و افسردگی و افزایش رضایت روانی همراه است، همچنین شاخصهای محیط شهری به طور معناداری رفتارهای اجتماعی مثبت را پیش بینی کردند. یافته ها تاکید میکنند که بهبود کیفیت محیطهای شهری می تواند به ارتقاء رفاه روانی و اجتماعی شهروندان کمک کند. این پژوهش میتواند راهنمایی برای سیاست گذاران و برنامه ریزان شهری باشد تا با طراحی محیطهای شهری سالمتر، سلامت روان و تعاملات اجتماعی را در جامعه بهبود بخشند.

کلیدواژه ها:

محیط شهری ، سلامت روان ، رفتار اجتماعی ، فضاهای سبز ، مشارکت اجتماعی