واکاوی حیات غیر مستقر و مرگ مغزی

با پیشرفت علم پزشکی و گسترش فناوریهای احیا و نگهداری حیات، مفاهیمی چون حیات غیرمستقر و مرگ مغزی به موضوعات مهم و چالش برانگیز حوزه حقوق پزشکی و اخلاق زیستی بدل شده اند. حیات غیرمستقر به وضعیتی اطلاق می شود که در آن علائم حیاتی بیمار تنها با استفاده از دستگاه های پزشکی حفظ می شود، در حالی که عملکرد مستقل ارگان های حیاتی، به ویژه مغز، از بین رفته است. مرگ مغزی نیز به عنوان نوعی مرگ قطعی از منظر علمی و پزشکی شناخته می شود، اما همچنان در برخی جوامع از نظر حقوقی و فقهی محل اختلاف است. در این پژوهش، با رویکردی تحلیلی و تطبیقی، ابعاد مفهومی حقوقی و اخلاقی این دو پدیده بررسی شده است. همچنین، پیامدهای حقوقی تعیین مرگ مغزی به ویژه در زمینه اهدا عضو و خاتمه درمان بیماران در شرایط بحرانی تحلیل شده است. یافته ها نشان می دهد که انسجام بین دیدگاه های پزشکی، حقوقی و دینی در این زمینه مستلزم بازنگری و تدوین مقررات شفاف تر در خصوص پایان حیات و کرامت انسانی است.

کلیدواژه ها:

مرگ مغزی ، حیات غیر مستقر ، اخلاق زیستی ، اهدای عضو ، فقه اسلامی ، مرگ بالینی