بررسی آیین نظارت دیوان عدالت اداری بر عملکرد مراجع اختصاصی اداری

دادرسی اداری، اعطای حق دادخواهی و استماع دعاوی شهروندانی است که تحت تاثیر تصمیم های اداری قرار گرفته اند. دادرسی اداری این امکان را فراهم می سازد که در یک مرجع مستقل و بی طرف به طرح ادعاهای خود پرداخته و با رسیدگی منصفانه، امکان تظلم خواهی آنها میسر گردد. علاوه بر این، تضمین اصل حاکمیت قانون، مستلزم وجود دادگاه ها و مراجع بی طرف و مستقل برای رسیدگی منصفانه به دعاوی و شکایات مردم در موضوعات اداری است. پیش بینی مراجع اختصاصی اداری در قوانین مختلفه منجمله؛ قانون کار، تامین اجتماعی، شهرداری، مالیات های مستقیم... برای تحقق این مهم صورت پذیرفته است. با وجود این وابستگی ساختاری این مراجع به اداره طرف شکایت در مواردی و عدم امکان ارائه دفاع جامع و موثر و همچنین عدم دسترسی به مستندات موضوع توسط شهروندان، ایجاب می کند عملکرد قضایتی این مراجع مورد نظارت قضایی قرار گیرد. امری که در نظام حقوقی ایران در زمره صلاحیت های دیوان عدالت اداری منظور گردیده است. با عنایت به اصلاحات صورت گرفته در ساختار و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری در سال ۱۴۰۲، نگارنده در مقاله حاضر در صدد است آیین نظارت بر عملکرد مراجع اختصاصی اداری را با ملاحظه آخرین اصلاحات قانونی مورد بررسی قرار دهد.

کلیدواژه ها:

مراجع اختصاصی ، اداری ، اداره شهروند ، دیوان عدالت اداری