بررسی عوامل موثر بر ارتقاء زیست پذیری با رویکرد حکمروایی شهری ( مطالعه موردی: شهر بوشهر)

چکیدهافت کیفیت زندگی شهری در اثر شکل گیری و بروز مشکلات پیچیده در ابعاد مختلف اقتصادی، اجتماعی، زیست محیطی، کالبدی و نهادی از جمله افزایش روزافزون بیکاری، فقر و نابرابری ، کیفیت و کمیت نامطلوب خدمات و کمبود زیرساخت های مناسب شهری، افزایش آلودگی های زیست محیطی، توسعه بافتهای فرسوده و ناکارآمد، حاشیه نشینی، گسترش آسیب های اجتماعی و... و ناتوانی نظام سنتی و تمرکزگرای اداره و مدیریت شهرها ،اهمیت استفاده از الگوی حکمروایی خوب شهری را با هدف ارتقاء زیست پذیری ضروری ساخته است. هدف این پژوهش ، ارزیابی عوامل موثر الگوی حکمروایی خوب شهری بر زیست پذیری شهر بوشهر می باشد. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی- پیمایشی است. در این پژوهش با استفاده از مطالعات کتابخانه ای و بررسی تحقیقات گذشته از ۴۰ سوال برای ارزیابی تاثیر شاخص های حکمروایی خوب شهری (مشارکت، عدالت، توافق و اجماع محوری، کارایی و اثربخشی، قانونمندی، شفافیت، مسئولیت پذیری و پاسخگویی) بر زیست پذیری استفاده شده است. جامعه آماری شامل اساتید دانشگاهی ، مدیران و کارشناسان آشنا به موضوع پژوهش در شهر بوشهر می باشند که با استفاده از نمونه گیری هدفمند۴۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب گردید. اطلاعات جمع آوری شده از طریق نرم افزارهای SPSS۲۱ وlisrel تجزیه وتحلیل گردید. نتایج نشان می دهد که در بین شاخص های حکمروایی خوب شهری، شاخص های شفافیت با ضریب استاندارد (۰.۹ مسئولیت پذیری (۰.۸۹) و عدالت (۰.۸۲) بیشترین تاثیر گذاری را بر ارتقاء زیست پذیری شهر بوشهر دارند. دستیابی به شهری با قابلیت زندگی بالا مستلزم حضور و مشارکت فعال شهروندان از طریق تمرکززدایی مسولیت ها و تفویض اختیارات ، صلاحیت ها و واگذاری قدرت به نهادهای مدنی، بخش خصوصی و مردم محلی است که مدیریت شهری بوشهر باید با اقدامات لازم زمینه مداخله و مشارکت هر چه بیشتر شهروندان را در عرصه های سیاست گذاری، تصمیم سازی، نظارت و اجرا فراهم نماید.

کلیدواژه ها:

حکمروایی ، زیست پذیری ، کیفیت زندگی ، مدیریت شهری ، بوشهر