پاسخ زیستی کنه شکارگر Phytoseiulus persimilis به غلظت های زیرکشنده سینوپیرافن
محل انتشار: مجله آفات و بیماریهای گیاهی، دوره: 93، شماره: 1
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 92
فایل این مقاله در 17 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_JAEN-93-1_005
تاریخ نمایه سازی: 23 آبان 1404
چکیده مقاله:
کنه تارتن دولکه ای،Tetranychus urticae Koch ، آفتی بسیار مهم در بوم سامانه های مختلف کشاورزی است. استفاده تلفیقی از آفت کش ها و دشمنان طبیعی از جمله راهکارهای متداول در برنامه های مدیریتی این آفت می باشد. در پژوهش حاضر، اثرات زیرکشندگی (LC۱۰=۴۲/۷۲، LC۲۰=۲۵/۱۱۳ و LC۳۰=۸۶/۱۵۲ پی پی ام) کنه کش سینوپیرافن بر فراسنجه های زیستی نتاج کنه شکارگر Phytoseiulus persimilis Athis-Henriot در شرایط آزمایشگاهی با دمای ۲±۲۵ درجه سلسیوس، رطوبت نسبی ۵±۶۵ درصد و دوره روشنایی ۱۶ ساعت با استفاده از تئوری جدول زندگی دو جنسی ویژه سن-مرحله رشدی مورد ارزیابی قرار گرفت. بر اساس نتایج، طول دوره پیش از بلوغ در تیمارهای مورد مطالعه به صورت معنی داری نسبت به تیمار شاهد افزایش یافت و بیش ترین طول این دوره (۸۱/۷ روز) در غلظت زیرکشنده LC۳۰ مشاهده شد. تیمارهای مورد مطالعه اثرات معنی داری بر درصد مرگ و میر مراحل مختلف رشدی نتاج کنه های شکارگر تیمار شده نداشتند. با این وجود، غلظت های زیرکشنده اثرات معنی داری بر فراسنجه های جمعیتی مورد مطالعه داشتند. کم ترین (۰۰/۱۵ نتاج/فرد) و بیش ترین (۱۳/۱۹ نتاج/فرد) مقادیر نرخ خالص تولیدمثل (R۰) به ترتیب در تیمارهای LC۳۰ و شاهد ثبت شد. تیمارهای زیرکشنده اثرات منفی قابل توجهی نیز بر مقادیر نرخ ذاتی افزایش جمعیت (r) نتاج کنه های شکارگر تیمار شده داشتند و کم ترین میزان محاسبه شده این فراسنجه (۱۶۹/۰ برروز) در تیمار زیرکشنده LC۳۰ محاسبه شد. نتایج پژوهش حاضر نشان داد که روند رشد جمعیت در نتاج کنه های تیمار شده در مقایسه با تیمار شاهد از سرعت پائین تری برخوردار می باشد. یافته های این پژوهش حاکی از عدم سازگاری کنه شکارگر P. persimilis با کنه کش سینوپیرافن بوده و اهمیت بررسی های زیرکشندگی در ارتباط با ارزیابی اثرات آفت کش ها بر دشمنان طبیعی را مشخص می نمایند.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
الهام رضائی
کارشناس تحقیقات گیاهپزشکی، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی فارس، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، شیراز (واحد
امین صدارتیان جهرمی
دانشیار، گروه گیاهپزشکی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه یاسوج، ایران
شهرام آرمیده
دانشیار، گروه گیاهپزشکی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه ارومیه، ایران
مریم فروزان
دانشیار، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان آذربایجان غربی، سازمان تحقیقات آموزش و ترویج کشاورزی، ارومیه، ایران
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :
