تاثیر ۸ هفته تمرین استقامتی بر سطوح پروتئین برخی از شاخص های آنژیوژنزی در بافت قلب موش های صحرایی همراه با سندروم ترک مورفین

مقدمه: ورزش یک رویه درمانی در افراد معتاد است، هر چند سازوکارهای فیزیولوژیک آن به خوبی روشن نیست. هدف تحقیق حاضر بررسی اثر ۸ هفته تمرین استقامتی بر سطوح فاکتور رشد اندوتلیال عروقی و اندوستاتین در بافت قلب موش های صحرایی نر همراه با سندروم ترک مورفین بود. مواد و روش­ها: در این مطالعه تجربی از ۳۲ سر موش صحرایی نر استفاده شد که به صورت تصادفی در ۴ گروه ۸ تایی: کنترل سالم (HC)، تمرین استقامتی (ET)، کنترل مورفین (CM) و مورفین+ تمرین استقامتی (M.ET) تقسیم شدند. دو گروه ترک مورفین توسط مورفین سولفات ۴/۰ میلی گرم/میلی لیتر به مدت ۲۱ روز معتاد شدند. گروه های تمرین ۸ هفته دویدن روی نوارگردان را اجرا نمودند. در پایان مطالعه همه موش ها کشته و بافت قلب آنها خارج گردید. سطوح پروتئین شاخص های این مطالعه توسط کیت های الایزا اندازه گیری شد. داده ها توسط آزمون تحلیل واریانس یک طرفه آنالیز شدند. یافته ­ها: نتایج این مطالعه به طور معنی دار کاهش سطوح VEGF (۰۰۱/۰P<) و افزایش ES (۰۰۱/۰P<) را در گروه مورفین در مقایسه با گروه کنترل سالم نشان داد. همچنین افزایش سطوح VEGF (۰۱۴/۰ (P= و کاهش ES (۰۲۶/۰P=) در گروه مورفین تمرین در مقایسه با گروه کنترل مورفین تفاوت معنی داری را نشان می دهد. بحث و نتیجه ­گیری: تمرین استقامتی ممکن است در جلوگیری از تغییرات منفی در پارامترهای آنژیوژنز و متابولیکی مربوط به مورفین مفید باشد که در بازتوانی افراد معتاد باید در نظر گرفته شود.

کلیدواژه ها:

Angiogenesis ، Cardiac tissue ، Endurance exercise ، Morphine withdrawal syndrome ، تمرین استقامتی ، آنژیوژنز ، بافت قلب ، سندروم ترک مورفین