بررسی سطوح پروتئین GLUT۵ در پاسخ به دیابت و تمرین استقامتی در عضله EDL موش ها

مقدمه: دیابت نوع دو شایع­ترین بیماری مزمن است که مقاومت به انسولین و اختلال در سازوکارهای انتقال غشایی گلوکز از ویژگی­های بارز آن است. نشان داده شده که پروتئین­های GLUT۵ و AS۱۶۰ در این سازوکار نقش دارند. بنابراین، هدف پژوهش حاضر بررسی اثر تمرین استقامتی بر میزان پروتئین­های GLUT۵، AS۱۶۰ و مقاومت به انسولین در عضله EDL موش­های دارای دیابت نوع ۲ بود. مواد و روش ­ها: ۳۰ سر موش آزمایشگاهی نر بالغ به­شیوه تصادفی در ۳ گروه کنترل (C)، دیابت (D) و دیابت­تمرین (DT) قرار گرفتند. القای دیابت به ­وسیله تزریق استرپتوزوتوسین (۳۵ میلی­گرم/کیلوگرم) و تغذیه پر چرب انجام شد. تمرین استقامتی شامل پنج جلسه دویدن روی نوارگردان در هر هفته و به مدت ۸ هفته بود. استخراج عضله EDL نمونه ­ها ۴۸ ساعت پس از آخرین جلسه تمرین انجام شد. برای سنجش پروتئین­ها از روش الایزا استفاده شد. برای تحلیل داده ­ها از آنالیز واریانس یک­طرفه در سطح معنی داری ۰۵/۰ استفاده شد. یافته­ ها: تفاوت معنی داری بین مقادیر GLUT۵ تمام گروه­ها وجود نداشت (۹۴/۰P=). اما، مقادیر AS۱۶۰ همه گروه­ها از گروه C کمتر بود (۰۰۱/۰P=). همچنین، مقادیر AS۱۶۰ گروه DT به ­طور معنی داری از گروه D بیشتر بود (۰۰۱/۰P=). همچنین، بین GLUT۵  و AS۱۶۰ همبستگی معنی داری وجود نداشت (۰۲/۰r=، ۹۴/۰P=). بحث و نتیجه ­گیری: تمرین استقامتی با جبران سازوکارهای مخرب دیابت باعث کاهش هایپرگلیسمی و بیش ­بیانی سطوح پروتئینی AS۱۶۰ در عضله EDL می­شود، اما تاثیری بر مقادیر پروتئین GLUT۵ ندارد. بنابراین، به ­نظر می­رسد تمرین استقامتی از طریق سازوکارهایی به جز افزایش GLUT۵ مانند تغییر در AS۱۶۰ در تعدیل اثرات مخرب بیماری دیابت در عضلات اسکلتی نقش داشته باشد.

کلیدواژه ها:

Diabetes ، EDL muscle ، Endurance training ، GLUT۵ ، دیابت ، تمرین استقامتی ، عضله EDL ، GLUT۵