ویژگیهای تعلیم و تربیت رسمی و عمومی

زمینه مسئله تعلیم و تربیت رسمی و عمومی یکی از ارکان اساسی هر جامعه است که نقش حیاتی در شکل دهی به رفتارها و نگرشهای افراد دارد. با توجه به تغییرات اجتماعی و فرهنگی در طول زمان، بررسی ویژگیهای این نوع آموزش ضروری به نظر میرسد. هدف این تحقیق استخراج ویژگیهای تعلیم و تربیت رسمی و عمومی و تحلیل ساختارهای آن در سیستمهای آموزشی مختلف است. روش این تحقیق از نظر ماهیت، تجربی از نظر رویکرد کیفی و از نظر روش جمع آوری دادهها توصیفی تحلیلی با ابزار فیش برداری انجام شده است. نتایج یافتههای تحقیق نشان داد که تعلیم و تربیت رسمی و عمومی در چارچوب سازمانی ساختار یافته معمولا با ترتیب زمانی و سلسله مراتبی رخ میدهد. سیستم آموزشی مدرن کلاسها را بر اساس سن و پیشرفت دانش آموز از دبستان تا دانشگاه سازماندهی می کند. آموزش رسمی تحت نظارت و تنظیم دولت قرار دارد و اغلب تا سن معینی اجباری میشود. در مقابل، در فرهنگهای بدوی، آموزش به صورت غیررسمی و با تمایز کمی بین فعالیتهای آموزشی و سایر تلاشهای روزانه انجام می شود. نتیجه گیری: آموزش غیررسمی به تنهایی برای انتقال حجم بالای دانش کافی نیست و به همین دلیل تنظیمات تعلیم و تربیت رسمی و مربیان آموزش دیده ضروری است. این ضرورت به اهمیت روزافزون آموزش رسمی کمک کرده و منجر به تغییراتی در تجربیات و موضوعات یادگیری انتزاعی تر شده است. در این مقاله، ویژگیهای تعلیم و تربیت رسمی و عمومی و اهمیت آن بررسی شده است.

کلیدواژه ها:

آموزش ، تعلیم و تربیت ، رسمی و عمومی