اهمیت و پیامدهای سرمایه فکری در سازمان ها

سرمایه فکری به عنوان یک مفهوم چند بعدی شامل دارایی های دانش، تجربه و قابلیت های عملیاتی است که به منظور خلق ارزش به کار گرفته می شوند. دانشمندان توافق دارند که سرمایه فکری عوامل غیر فیزیکی و منابع غیر نقدی هستند که از طریق دانش نه تنها توسط افراد بلکه توسط خود شرکت نیز ذخیره می شوند و به سازمان ها در ایجاد و استخراج ارزش کمک می کنند. سرمایه فکری دارای سه جزء اصلی شامل سرمایه انسانی، سرمایه ساختاری و سرمایه ارتباطی است. سرمایه فکری نماینده مجموعه ای از دارایی های ناملموس است که به عنوان دارایی های دانش نیز شناخته می شوند. این دارایی ها از دارایی های فیزیکی همچون اموال، ماشین آلات و تجهیزات یا موجودی، کالا و دارایی های مالی همچون مطالبات، سرمایه گذاری ها و نقدینگی متمایز هستند و به طور فزاینده ای به عنوان منبع کلیدی شرکت در استراتژی های رقابتی اهمیت می یابند. سرمایه فکری فراهم کننده یک پایگاه منابع جدید است که از طریق آن سازمان می تواند به رقابت بپردازد. سرمایه فکری شامل آن بخش از کل سرمایه یا دارایی شرکت است که مبتنی بر دانش بوده و شرکت دارنده و مالک آن به شمار می آید. سرمایه فکری عامل اصلی ایجاد ارزش در شرکت ها است و شرکت ها در حال حرکت به سمت خلق ارزش از طریق سرمایه فکری موجود در سازمان هستند.

کلیدواژه ها:

سرمایه فکری ، مدلهای سرمایه فکری ، تاریخچه سرمایه فکری ، سنجش سرمایه فکری