تاثیر شیوه مدیریت منابع انسانی بر رفتار کاری نوآورانه و قابلیت نوآوری شرکت با توجه به نقش میانجی توانمندسازی روانشناختی و تعدیلگر سرمایه انسانی

پژوهش پیش رو با هدف تاثیر شیوه مدیریت منابع انسانی بر رفتار کاری نوآورانه و قابلیت نوآوری شرکت با توجه به نقش میانجی توانمندسازی روانشناختی و تعدیلگر سرمایه انسانی در بین شرکتهای فعال شهرک صنعتی شهر قزوین انجام شد. پژوهش از نظر ماهیت و روش از نوع پژوهشهای توصیفی-پیمایشی بوده و با هدف کاربردی انجام شد. جامعه آماری پژوهش کلیه کارکنان شرکتهای فعال شهرک صنعتی شهر قزوین بودند که تعداد ۳۸۴ نفر از آنان به روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه بود که برای سنجش شیوه های مدیریت منابع انسانی، رفتار کاری نوآورانه، قابلیت نوآوری شرکت و توانمندسازی روانشناختی از پرسشنامه البادودا و همکاران (۲۰۲۳) و برای سنجش سرمایه انسانی از پرسشنامه الکرشی و همکاران (۲۰۲۳) استفاده شد. روایی محتوایی صوری و روایی سازه تحلیل عاملی تاییدی روایی همگرا و واگرای ابزار پژوهش بررسی و مورد تایید قرار گرفت و پایایی آن نیز با استفاده از آزمون ضریب آلفای کرونباخ و پایایی ترکیبی، اندازه گیری و تایید شد. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها از روش آمار توصیفی و استنباطی و از روش حداقل مربعات جزئی به وسیله نرم افزارهای SPSS و SmartPLS استفاده شد. نتایج کسب شده از این پژوهش نشان داد شیوه های مدیریت منابع انسانی تاثیر مثبت و معناداری بر توانمندسازی روانشناختی کارکنان دارد ولی بر توانمندسازی روانشناختی آنان تاثیری ندارد. توانمندسازی روانشناختی تاثیر شیوه مدیریت منابع انسانی بر رفتار کاری نوآورانه کارکنان و همچنین رفتار کاری نوآورانه کارکنان تاثیر توانمندسازی روانشناختی بر قابلیت نوآوری شرکت را میانجی گری نمی کند و همچنین رفتار کاری نوآورانه کارکنان تاثیر مثبت و معناداری بر قابلیت نوآوری شرکت ها دارد و در نهایت سرمایه انسانی تاثیر رفتار کاری نوآورانه کارکنان بر قابلیت نوآوری شرکت ها را تعدیل می کند.

کلیدواژه ها:

شیوه های مدیریت منابع انسانی ، رفتار کاری نوآورانه ، قابلیت نوآوری شرکت ، توانمندسازی روانشناختی ، سرمایه انسانی