نقش میانجی هویت سازمانی در رابطه رفتار شهروندی سازمانی با سکوت کارکنان (مورد مطالعه: جهاد دانشگاهی مشهد)
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 133
فایل این مقاله در 27 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
EMCONF11_345
تاریخ نمایه سازی: 16 آبان 1404
چکیده مقاله:
در محیط رقابتی، امروز دستیابی سازمانها به اهداف و ادامه حیات آنها مستلزم آن است که کارکنان رفتارهایی فراتر از شرح وظایف از خود نشان دهند. این رفتارها تحت عنوان رفتارهای شهروندی سازمانی شناخته می شوند و شامل اقداماتی مانند کمک به فرایند انطباق کارکنان جدید با وظایف محوله، برقراری دوستی با مشتریان و تلاش برای انجام وظایف بدون شکایت هستند. این رفتارها تاثیرات سازنده ای بر عملکرد کارکنان و در نهایت بر اثربخشی سازمان دارند. برای کارکنان اهمیت دارد که این رفتارهای فراتر از شرح وظایف را برای بقای سازمان از خود نشان دهند. گاهی اوقات کارمندان از نشان دادن این رفتارهای مفید دوری می کنند و خود را محدود به شرح وظایف می سازند. در چنین مواردی ممکن است از طریق فشارهای اجتماعی تلاش شود تا این رفتارها در آنها تقویت شود. این نوع رفتار تحت عنوان رفتار شهروندی سازمانی شناخته می شود و می تواند منجر به واکنش ها و موقعیت های منفی در میان کارکنان شود. هویت سازمانی به معنای این است که کارمندان خود را بخشی از سازمان دیده و آن را بپذیرند. اگرچه در این تعریف هویت سازمانی مشابه تعهد سازمانی تلقی می شود، اما از نظر نگرش شبیه به تعهد سازمانی است و از نظر رفتار متفاوت است. هویت سازمانی بر تعهد سازمانی و سایر نگرش های مثبت تاثیر می گذارد. ظهور هویت زندگی کاری کارکنان را معنادارتر می کند و عملکرد آنها را افزایش می دهد. به لطف هویت کارکنان برای دستیابی به اهداف سازمانی تلاش می کنند و حتی در غیاب نظارت سعی می کنند در سطح بالایی عمل کنند. بنابراین هر چه کارکنان بیشتر با سازمان هماهنگ و ادغام شوند، به فعالیت های سازمان کمک کرده و در نهایت مزیت رقابتی ایجاد می کنند. به همین دلیل اطمینان از هویت در سازمانها اهمیت زیادی دارد. سکوت کارکنان که یکی دیگر از متغیرهای مورد توجه در این پژوهش است، به پرهیز از ابراز عقاید در مورد موقعیت هایی اشاره دارد که به نفع سازمان و اهداف آن است. این رفتار آگاهانه کارکنان می تواند مانع از عملکرد سازمان و توسعه آن شود. علاوه بر این، سکوت کارکنان استرس را در سطح کارکنان افزایش داده و منجر به نارضایتی و استعفا می شود و در سطح سازمانی از تغییر و نوآوری جلوگیری کرده و عملکرد را کاهش می دهد.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
وحید میرزایی
استادیار، گروه مدیریت واحد بجنورد دانشگاه آزاد اسلامی، بجنورد ایران
محمد نادر کوهستانی قرائی
دانشجوی دکتری تخصصی گروه مدیریت دولتی واحد بجنورد دانشگاه آزاد اسلامی، بجنورد ایران
ملیحه وطن پژوه
دانشجوی دکتری تخصصی گروه مدیریت دولتی واحد بجنورد دانشگاه آزاد اسلامی، بجنورد ایران