مروری بر تاثیر رهبری معنوی بر مسئولیت پذیری زیست محیطی فردی کارکنان با چکیده نقش میانجی معنابخشی به کار

هدف این تحقیق مروری بررسی تاثیر رهبری معنوی بر مسئولیت پذیری زیست محیطی فردی (IER) کارکنان با نقش میانجی معنابخشی به کار است. این مطالعه همچنین به بررسی نقش تعدیل کنندگی فاصله قدرت فرهنگی و نقش میانجی دوم هویت اجتماعی محیطی میپردازد. با توجه به اهمیت روزافزون پایداری زیست محیطی و نیاز سازمانها به تشویق رفتارهای مسئولانه در میان کارکنان، درک دقیق سازوکارهای موثر بر IER، به ویژه در بافت فرهنگی ایران که با چالشها و ویژگیهای خاص خود روبروست، ضروری است. این تحقیق ابتدا رهبری معنوی را به عنوان سبکی از رهبری مبتنی بر چشم انداز، امید ایمان، نوع دوستی و ارزشهای اصلی معرفی میکند سپس مسئولیت پذیری زیست محیطی فردی به مثابه تعهد گسترده کارکنان به حفاظت از محیط زیست در تمامی ابعاد زندگی تبیین میشود. نقش معنابخشی به کار به عنوان میانجی، اصلی بدین صورت که رهبری معنوی با ایجاد حس هدف و ارزش در کار به افزایش IER منجر میشود مورد بحث قرار میگیرد. چارچوب مفهومی پیشنهادی نشان میدهد که رهبری معنوی از طریق تقویت هویت اجتماعی محیطی به افزایش معنابخشی به کار کمک کرده و در نهایت ER را ارتقا میدهد. این تحقیق با پر کردن شکافهای نظری و بومی سازی دانش بینشهای ارزشمندی را برای سازمانها فراهم می آورد. نتایج نشان میدهد که سازمانها میتوانند با توسعه رهبران، معنوی ایجاد حس هویت اجتماعی محیطی قوی و پرورش معنابخشی به کار در کارکنان به طور موثری به افزایش مسئولیت پذیری زیست محیطی فردی دست یابند. کاربرد این مدل در سازمانهای ایرانی میتواند به توسعه فرهنگ پایداری و مسئولیت پذیری زیست محیطی کمک کرده و راهنماییهای عملی برای طراحی استراتژیهای منابع انسانی پایدار و موثر ارائه دهد.

کلیدواژه ها:

رهبری ، معنوی ، مسئولیت پذیری زیست محیطی فردی ، معنابخشی به کار