توانمندسازی کارکنان و نوآوری سازمانی: رویکردی از منظر مدیریت منابع انسانی راهبردی (مطالعه موردی: دانشگاه علوم پزشکی تبریز)

با توجه به اهمیت نوآوری در سازمان های حوزه سلامت، این پژوهش به بررسی تاثیر توانمندسازی کارکنان بر نوآوری سازمانی از منظر مدیریت منابع انسانی راهبردی در دانشگاه علوم پزشکی تبریز می پردازد. جامعه آماری پژوهش شامل کارکنان اداری و درمانی این دانشگاه (حدود ۱۲۰۰ نفر) است که ۱۵۰ نفر به روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. ابزار جمع آوری داده ها پرسشنامه های استاندارد توانمندسازی اسپریتزر (۱۹۹۵) و نوآوری سازمانی اسکات و بروس (۲۰۰۱) بود. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و روش رگرسیون چندگانه تحلیل شدند. نتایج نشان دادند که ابعاد توانمندسازی شامل خودکارآمدی، اختیار تصمیم گیری، آموزش و مشارکت، تاثیر مثبت و معناداری بر نوآوری سازمانی دارند. همچنین مدیریت منابع انسانی راهبردی نقش میانجی معناداری در این رابطه ایفا می کند. یافته ها تاکید می کنند که به کارگیری سیاست های HRM راهبردی و توانمندسازی کارکنان برای ارتقاء نوآوری و بهبود عملکرد سازمان های حوزه سلامت ضروری است.

کلیدواژه ها:

توانمندسازی کارکنان ، نوآوری سازمانی ، مدیریت منابع انسانی راهبردی ، دانشگاه علوم پزشکی