بررسی اثربخشی روش تدریس استم بر رشد تفکر سیستمی در دانشآموزان پایه ششم شهر کنگان

هدف این پژوهش، تعیین اثربخشی روش تدریس استم بر رشد تفکر سیستمی در دانشآموزان پایه ششم شهر کنگان در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود. روش تحقیق، از نوع «نیمهآزمایشی» با طرح پیشآزمون- پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش، شامل کلیه دانشآموزان پایهی ششم شهر کنگان به تعداد ۱۲۹۲ نفر بود که به روش نمونهگیری خوشهای چندمرحلهای، ۲۸ نفر از پسران به عنوان حجم نمونه انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش تحت مداخلهی روش تدریس استم طی ۶ جلسهی ۴۰ دقیقهای قرار گرفتند اما گروه کنترل هیچ گونه مداخلهای دریافت نکردند. ابزار پژوهش، شامل پرسشنامهی تفکر سیستمی فردی شفیعی و همکاران (۱۳۹۸) بود که روایی صوری و محتوایی مورد تایید قرار گرفت و برای بررسی پایایی، نیز از آزمون کرونباخ استفاده شد که برای کل پرسشنامه، ضریب پایایی برابر با ۰.۷۶ به دست آمد. برای تجزیه و تحلیل دادهها، از آزمون کلموگروف- اسمیرنوف و تحلیل کوواریانس در قالب نرمافزار SPSS۲۳ استفاده شد و نتایج حاصله نشان داد که روش تدریس استم بر رشد تفکر سیستمی (و کلیهی مولفههای آن شامل شناسایی و درک روابط متقابل، آیندهنگری، ارزیابی و تصمیمسازی، و شناسایی و درک بازخورد) در دانشآموزان پایهی ششم شهر کنگان تاثیر مثبت و معناداری دارد.

کلیدواژه ها:

روش تدریس استم ، رشد تفکر سیستمی ، دانشآموزان پایه ششم